Atvinnumál “ha”
Mér hefur löngum þótt gaman að skiptast á skoðunum við meðbræður mína. Þess vegna gleðst ég mikið yfir svari Árna Rúnars við skrifum mínum um þjónkun krata við krata.
Ekki datt mér í lifandis hug að forsprakki Samfylkingar í sveitarfélaginu Hornafirði, brygði fyrir sig sömu baráttuaðferðum og hinn nafnkunni Rússagrýlusérfræðingur Björn Bjarnason þ.e. að kenna alla andstæðinga sína við eitthvað fyrirbrigði sem enginn okkar þekkir af eigin raun, heldur eingöngu af afspurn og skrifum í Morgunblaðið fyrr á árum.
Ef til vill skjátlast mér varðandi umrædda þjónkun og Árni hafi rétt fyrir sér, hafi haft uppi andmæli við ráðningu framkvæmdastjóra Vatnajökulsþjóðgarðs á sínum tíma. Þess vegna vil ég hér með biðjast forláts á þessum sleggjudómum, afsaka mig áður en næsta hrun verður svo ég verði ekki sakaður um siðblindu, græðgi, sviksemi, rangfærslur, óheillyndi, óheiðarleika og ýmislegt annað sem nokkrir valinkunnir landar okkar hafa þurft að þola undanfarið eitt og hálft ár.
Fjölmiðlar hafa dregið þá einn og einn í viðtöl, nú síðast í gærkvöldi einn af trompgosum Framsóknarflokksins. Nei hann hefur aldrei gert neitt rangt nema það sem hann þarf að játa fyrir guði sínum en ekki meðbræðrum. Vonandi leiðir sagan hið sanna í ljós.
Framundan eru kosningar til sveitarstjórnar. Að sjálfsögðu leiðir maður hugann að því sem gengið hefur á og dregur sínar ályktanir. Mikið hefur verið barið á þjóðinni með að hún hafi öll verið þáttakandi í gleðileiknum sem settur var upp og fékk hið geðþekka nafn “fyrir hrun”. Þarna er vísvitandi farið með alger ósannindi og nauðsynlegt að halda því skýrt til haga að þarna var aðeins lítill hluti þjóðarinnar að leika. Hins vegar var mjög stór kór vítt um landið sem söng bakraddir, lofaði og tilbað aðalleikarana þó ekki væru þeir beinir þáttakendur. Þarna á ég sérstaklega við það fólk sem helst var í forsvari fyrir hinum pólitísku öflum í sveitarfélögum á landsbyggðinni. Er þetta sama fólk enn í bakröddum? Þarf þetta fólk ekki líka að stíga fram og biðjast afsökunar? Sumt af þessu fólki, t.d. þeir sem sátu og sitja enn í stjórnum lífeyrissjóða og víðar í ábyrgðarstöðum og tóku þátt í að sýsla með almannasjóði hljóta að axla sína ábyrgð. Ég beini þessum orðum mínum ekki eingöngu til Hornfirðinga heldur allra þeirra sem véla um mál sveitarfélaga, ég er jú að skrifa á veraldarvefinn.
Það er einungis eitt virkt stjórnmálaafl á Íslandi sæmilega ósýkt af þeim ruddaskap sem einkenndi hrunið.
Það er Vinstri hreyfingin Grænt framboð. Það ber okkur að fylkja okkur um, hvort sem er til stjórnar í sveitarfélögum landsins eða í landstjórn.
Vinstri hreyfingin Grænt framboð var eina stjórnmálaaflið sem varaði við þeirri ógeðfelldu framvindu sem við blasti í aðdraganda hrunsins.
Vinstri hreyfingin Grænt framboð er eina stjórnmálaaflið á landsvísu sem getur borið höfuðið hátt og þarf ekki að hræðast dóm sögunnar.
Íbúar í sveitarfélaginu Hornafirði geta ekki vænst þess að vera utan áhrifasvæðis hrunsins hvað varðar atvinnustig eða verðlag yfirleitt. Þess vegna ber okkur að halda vöku okkar og velja okkur verðug viðfangsefni.
Okkur ber að standa vörð um allt sem lýtur að atvinnu og atvinnuuppbyggingu í sveitarfélaginu. Okkur ber að standa vörð um þau störf sem nú eru í okkar helstu atvinnugreinum sjávarútvegi, landbúnaði og ferðaþjónustu. Okkur ber skylda til að tryggja að þeir íbúar sveitarfélagsins sem þegar hafa lokið sínu dagsverki, geti óhræddir gengið á vit ævikvöldsins í fullri vissu um að þeir hafi unnið fyrir kvöldskatti ævi sinnar án skilyrða.
Það er nöturlegt til þess að vita ef pólitísk viðrini hafa leikið eftirlaunasjóði okkar jafngrátt og sögur fara af. Getum við bara kropið fyrir altari þjóðkirkjunnar og fyrirgefið þeim hinunm sömu? Ég bara spyr?
Afrekað 7. maí 2010
Þórbergur Torfason 3. sæti V.G.
Skrifa athugasemd