Sátt um ríkisvæðingu kvótans?
Á óvissutímum líkt og nú eru á Íslandi myndast jarðvegur fyrir alls kyns hugmyndir að breyttu samfélagi. Slíkar hugmyndir njóta oft mikils hljómgrunns þegar þær koma fram en standast margar hverjar ekki frekari skoðun þegar málin eru hugsuð til enda. Ein þessara hugmynda er fyrningarleið ríkisstjórnarinnar sem gengur út á það að aflaheimildir í núverandi fiskveiðistjórnunarkerfi verði innkallaðar eins fljótt og auðið er í nafni sátta og réttlætis.
Þegar takmörkuð verðmæti eru til skiptanna verða alltaf einhverjir sem telja sig ekki fá næg gæði í sinn hlut. Svo var t.d. um útgerðarmenn þegar aflamarkskerfið var sett á og óhætt að fullyrða að þeir voru ekki sáttir við sinn hlut á þeim tíma. Engu að síður hafa þeir einstaklingar sem starfa í sjávarútvegi lagt á sig ómælda vinnu við að byggja upp greinina og skapa íslensku þjóðarbúi miklar gjaldeyristekjur. Hér er ekki eingöngu um að ræða útgerðarmenn heldur einnig sjómenn, fiskverkafólk og þann fjölda aðila sem lifa af því að þjónusta sjávarútveginn.
Aflaheimildirnar eru grundvöllur þess að hægt sé að skipuleggja rekstur sjávarútvegsfyrirtækja og ná fram hagræðingu í greininni. Fyrningarleiðin vinnur gegn því markmiði að rekstur sjávarútvegsins sé arðbær. Auk þess myndu auknar afskriftir í bankakerfinu fylgja í kjölfar fyrningar sem næmi mörgum milljörðum króna með alvarlegum afleiðingum fyrir efnahagslífið. Vissulega má alltaf bæta öll kerfi og er kvótakerfið þar ekki undanskilið en fyrningarleiðin er ófær.
Íslenskur sjávarútvegur er undirstöðuatvinnugrein sem við verðum treysta nú þegar aðrar mikilvægar stoðir atvinnulífsins hafa brostið. Mörg bæjarfélög hringinn í kringum landið byggja tilveru sína á sjávarútvegi. Hugmyndir ríkisstjórnarflokkanna vekja skiljanlega miklar áhyggjur hjá þeim fjölmörgu sem byggja afkomu sína á greininni. Sú óvissa og óróleiki sem leiðin skapar er síst til þess fallin að stuðla að endurreisn íslensks efnahagslífs.
Því er fjarri sanni að réttlæti og sátt verði afleiðingar fyrningar.
Skrifa athugasemd