Vorið
Um páskahelgina var á Höfn opnuð sýningin Vorið, þar sem listakonan Gingó eða Guðrún Ingólfsdóttir sýndi sex ný verk og eina innsetningu.
Sýningin opnaði á föstudaginn langa í stúkusalnum svokallaða í Miklagarði en þar hýsir listakonan jafnframt vinnustofu sína. Sýningin samanstóð af blandaðri tækni þar sem mátti sjá klippiverk, keramik, leirverk, málverk, vírverk, textílverk, innsetningu og þátttökulist. Um 140 manns lögðu leið sína í Miklagarð og má því segja að sýningin hafi verið mjög vel sótt.
Guðrún hefur verið afkastamikil síðan hún byrjaði að vinna við myndlist, leirlist og hönnun. Fyrsta málverkasýningin hennar opnaði á Kaffi Horninu vorið 2007 en þar sýndi hún 95 akrýlmálverk. Síðan þá hefur hún bæði sett upp málverkasýningar og sýnt leirverk eða önnur verk við ýmis tækifæri. Fyrsta einkasýning Guðrúnar þar sem hún notaðist við blandaða tækni myndlistar var í fyrra á sýningu í Kartöfluhúsinu sem bar heitið Draumsýn (ljóðaljós) og fékk góðar viðtökur. Vorið var svipuð þeirri sýningu á þann hátt að sýningarnar höfðu báðar ákveðið þema og sýndu tilraunamennsku með myndlistarmiðilinn, þó svo að þær væru ólíkar á annan hátt.
Þema sýningarinnar í Miklagarði var augljóslega vorið. Mikið var um bjarta liti og stemningin var í senn hugljúf og glaðleg. Guðrún hafði valið að hafa passlega lýsingu á sýningunni sem myndaði yfirvegað andrúmsloft. Það sem vakti fyrst athygli mína var hversu trú listakonan var viðfangsefninu sem hún hafði valið sér. Jafnvel vírverkið Vefur sem var eftirlíking af kóngulóarvef með lítilli kónguló, varð til þess að minna áhorfandann á það að vorið og sumarið væri á næsta leyti. Þó svo að Vefur hafi verið ólíkt hinum verkunum átti það þannig fullkomlega heima í heildarþemanu.
Annað sem vakti athygli mína var verkið Fiðrildin sem var í senn klippiverk og í raun á vissan hátt þátttökuverk. Þar hafði Guðrún klippt yfir hundrað lítil fiðrildi úr IKEA-bækling og þau síðan límd á vegginn. Fiðrildin mynduðu ákveðið mynstur á veggnum og mætti túlka þau sem tákn um frelsi, flæði og fegurð vorsins. Síðan var gestum boðið að telja fiðrildin og gat viðkomandi unnið leirverk eftir Guðrúnu ef hann hafði rétta tölu. Á þann hátt var verkið á vissan hátt þátttökulist en þátttökulist varð vinsæl rétt fyrir aldamótin síðustu víðsvegar í listheiminum. Í dag er þátttökulist mikið notuð til þess að fá fleiri gesti á sýningar og bæta afþreygingu við gildi þeirra. Á svipaðan hátt bætti verkið Fiðrildin heilmiklu við sýninguna og hefði hún að mínu mati ekki verið söm án þess.
Innsetningin á sýningunni var áhugaverð: Borð sem sett var á mitt gólf og ofan á því var lítil skál. Innsetningar eru oftast hugsaðar fyrir sérstakt rými, rými sem eykur gildi verksins eða rými sem verkið er háð. Þó að það hafi ekki endilega verið tilfellið með innsetningu Guðrúnar á sýningunni þá var verkið þrívíddarverk og hafði einnig þá eiginleika að vera þátttökulist. Áhorfandinn gat fært skálina á borðinu, búið til nýtt munstur og leikið sér með útlit verksins. Innsetningin var að mínu mati fyrst og fremst fagurfræðislegs eðlis, sniðug hugmynd og útfærsla Guðrúnar hvernig má hugsanlega gera upp gamalt borð.
Undirrituð byggir oft dóma sína á upplifun og tilfinningu fyrir sýningunni og fyrir þann þátt fær sýningin fullt hús stiga. Markmiðið var augljóslega ekki að vera með pólitísk eða menningarleg skilaboð til áhorfandans og því verður sýningin ekki dæmd út frá því. Að mínu mati náði sýningin markmiði sínu, sem var að sýna með fjölbreyttri miðlun ákveðna vorstemningu. Þó að verkin hafi verið fá, var heildarmyndin vel heppnuð. Gaman verður að sjá fleiri sýningar á verkum Gingó í framtíðinni í þessu fallega og sögulega rými í Miklagarði.
Hulda Rós Sigurðardóttir
Menningar- og listfræðingur
