Fiðlarinn á Þakinu.
Afmælissýning Ungmennafélagsins Mána
Eftirvæntingin lá í loftinu í salnum í Mánagarði sunnudagskvöldið 4. febrúar s.l. þegar önnur sýning Leikhóps Mána og Leikfélags Hornafjarðar var að hefjast. Eftirvæntingin var ef til vill hjá sumum blandin örlitlum ótta og spurn. Var hægt að koma slíku stórvirki fyrir á litla sviðinu í sveitaleikhúsinu, með lítið af þeim nútímatæknibúnaði sem stóru leikhúsin ráða yfir? Var hægt að safna saman í fremur fámennu samfélagi tugum hæfileikafólks, sem væri tilbúið að leggja á sig í launalausri eftirvinnu og næturvinnu allt það erfiði sem slíku fylgir? Voru Hornfirðingar nú kannski að fara örlítið fram úr sjálfum sér? Hafi slíkar hugsanir og aðrar af svipuðum toga gert vart við sig, þá gufuðu þær upp eins og dögg fyrir sólu þegar leiksýningin byrjaði.
Í einni svipan voru leikhúsgestir orðnir heimamenn í litla sveitaþorpinu Anatevka austur í Evrópu, þátttakendur í daglegu amstri íbúanna þar, gleði þeirra og sorgum, sigrum og ósigrum, því hér sönnuðust sem oftar orð skáldsins “að hjörtum mannanna svipar saman í Súdan og Grímsnesinu”
Ingunn Jensdóttir leikstjóri er okkur Austur -Skaftfellingum að góðu kunn og hefur nú enn einu sinni leyft okkur að njóta listrænna hæfileika sinna og hjálpað til við að auðga menningu og mannlíf hér eystra. Sýningin var frábærlega vel heppnuð og hafði að yfirbragði þann töfrandi sjarma, sem einkennir góða sýningu áhugaleikara. Leikgleðin var áberandi, hvert hlutverk skipti máli og allir skiluðu sínu með mikilli prýði, enginn hlekkur í keðjunni brást. Leikendahópurinn var frábær blanda fólks á öllum aldri og það var eins og hver og einn væri einmitt í sínu óskahlutverki. Gamalreynt leikhúsfólk naut sín vel innan um hóp ungra leikara, sem svo sannarlega stóðu fyrir sínu. Í því sambandi er ekki ólíklegt að Magnús J. Magnússon aðstoðarskólastjóri hafi séð blómin spretta á þeim akri sem hann hefur af elju og fórnfýsi plægt á undanförnum árum. Við sem eldri erum sáum þarna líka afrakstur leiklistarstarfs sem Rafn Eiríksson lagði mikla rækt við á árum áður í Heimavistarskólanum í Nesjum, en þarna voru þó nokkrir leikarar sem fyrst stigu á fjalirnar undir hans stjórn.
Tónlistarfólkið okkar er ein af meginstoðum þessarar sýningar og minnir okkur á mikilvægi þess starfs sem hér fer fram bæði í tónskóla og einnig í því fjölbreytta kórastarfi sem hér blómstrar. Varla hefði þetta verk ratað á fjalirnar hér án þeirrar undirstöðu. Hér eru ekki efni til að gera einstökum persónum skil svo sem vert væri, en verður þó að nefna aðalhlutverk leiksins mjólkursalan Tevye. Sr. Sigurður Kr. Sigurðsson túlkar þessa margslungnu og yndislegu persónu á þann veg að tæpast verður betur gert og eru sum atriði túlkunar hans hreint ógleymanleg, eins og t.d. einlægnin í samtölunum við Guð og sársaukinn og væntumþykjan, þegar dæturnar fara aðra leið en hann hafði ætlað þeim. Túlkun margra bæði lítilla og stórra hlutverka er mér mjög minnistæð, þótt ég fari ekki nánar út í það. Auðvitað mátti finna eitt og eitt atriði sem betur mátti fara, ekki heyrðist kannski nógu vel til allra og eitt og eitt smávægilegt hik, en þegar heildarmyndin er svona góð og verkið heldur fólki föngnu, fellur annað í skuggann.
Lýsing er góð. Leikmynd einföld en þjónar hlutverki sínu ótrúlega vel. Búningar falla vel að verkinu og gefa því samræmda heildarmynd og margir litlir leikmunir settu svip sinn á myndina. Hér hefur margt fólk lagt hönd á plóg. Hafi það allt heiður og þökk fyrir.
Aðalheiður Geirsdóttir.
