Óskar Arason og fjölskylda

17.12.2010 Jólagestir

Gaman er að upplifa jólin í gegnum börnin sín

Jólagestur okkar 17. desember er Óskar Arason

Jólin mín

Þegar ég fer að velta því fyrir mér hvað það er sem kemur mér í hinn eina sanna jólagír verður mér ljóst að það eru ákveðnar venjur og hefðir sem viðhafðar voru og eru á mínu heimili sem koma með jólin til mín. Eins og hjá flestum er um að ræða ákveðinn mat, tónlist og ákveðnar athafnir sem gerðar voru eins og á sama tíma ár eftir ár. Heima hjá mér var skreytt seint í desember miðað við það sem tíðkast nú. Rykið var ekki dustað af seríum og öðru slíku fyrr en viku fyrir jól og jólatréð var látið dúsa inn í bílskúr þar til á Þorláksmessukveldi, þá var það dregið inn á stofugólf og glingrið hengt á greinar þess undir dynjandi jólakveðjum Gerðar G. Bjarklind.

 Það var mikið þrifið í den og er nánast hægt að segja að ilmurinn af óblönduðu Ajaxi hafi tilheyrt aðventunni nánast eins og aðventukransinn. Ajax vættum tuskum var rennt á hina ólíklegustu staði og ófáir svitadroparnir féllu.  Ég held að það sé óhætt að segja að áherslan á hreingerningar hafi minnkað frá því sem áður var jafnt á mínu heimili sem víðar. Ajaxið er nú reyndar enn dregið upp og húsið hreingert en án allra loftfimleika og innréttingarnar fá að vera á sínum stað.

Smákökurnar tilheyrðu að sjálfsögðu jólahaldinu, súkkulaðibitakökur og vanilluhringir svo eitthvað sé nefnt. Maturinn klassískur, hamborgarhryggur á aðfangadag, með einni undantekningu þó. Foreldrar mínir tóku þá ákvörðun fyrir ein jólin, líklega þegar ég var um sex ára aldurinn, að við systkinin skyldum ráða hvað haft yrði á borðum það aðfangadagskveldið, við vildum pylsur. Nú í dag er ég þeirrar skoðunar að varla sé hægt að hugsa sér ójólalegri málsverð en þann hroða. Ég held að foreldrar mínir hafi verið sömu skoðunar og eftir smá samningaviðræður varð niðurstaðan sú að eldað var hænsni eflaust framborið með kokteilsósu og kartöflum kenndum við Frakkland. Hangikjötið er svo uppi við á jóladag sjálfan og oft er svo eldaður humar á öðrum degi jóla.

Jóladagsmorgunn er einn uppáhalds tími minn um hátíðirnar. Oft ríkir kyrrð og ró jafnt að innan sem utan. Uppteknar jólagjafir í stofunni og jólatónlistin á, rúllar lágt undir í útvarpinu, ísskápurinn fullur af afgöngum og enn nokkrir konfektmolar í skálinni á stofuborðinu. Jólapappírnum hefur verið haganlega fyrirkomið í plastpoka og umslögin undan jólakortunum troðið með. Þetta er mögnuð stund. Í gegnum árin hefur það verið venja á mínu heimili að í morgunmat á jóladagsmorgunn sé lagað heitt súkkulaði og með því rjómi, smákökur og heimabökuð horn. Segja má að hornin sem móðir mín (og ég nú orðið) bakar séu  eins mikilvæg jólahaldi hjá mér eins og hamborgarhryggurinn sjálfur. Fátt finnst mér eins jólalegt og nýbakað horn með osti ásamt rjúkandi súkkulaðinu. Með léttan bruna í hálsi og tungu og velgju eftir þennan allt of saðsama morgunverð líða svo jólin áfram í konfektflóði og jólaöli.

Eftir að maður eignaðist svo dæturnar tvær hafa jólin öðlast nýja merkingu og hátíðin snýst orðið um að vera í faðmi fjölskyldunnar og að njóta frídaganna saman. Gaman er að upplifa jólin í gegnum börnin sín og við það rifjast upp hvernig maður sjálfur upplifði jólin í den. Þetta var og er bara alltaf jafn skemmtilegt....

Að lokum óska ég öllum er þetta lesa gleðilegra jóla og farsældar á komandi ári.

Óskar Arason