Á aðfangadag jóla var svo stofunni læst og enginn nema pabbi og mamma máttu fara inn.
Jólagestur okkar 23. desember er Klaus Kretzer í Skaftafelli
Jólahaldið í Þýskalandi er kannski ekki mjög frábrugðið hinu íslenska en eitt er þó öðruvísi í aðdraganda jóla. Hjá okkur kom jólasveinninn aðeins einu sinni í desember, þann sjötta, með gjafir eða, ef börnin voru óþæg, þá hafði hann aðstoðarmann með sér sem Knecht Ruprecht hét (ísl. þrællinn Ruprecht). Sá var með vönd á sér og fengu óþægu börnin að finna fyrir honum. En oftast nær fengum við nú litlar gjafir og sælgæti í skóna en þeir áttu að vera vel pússaðir til að við fengjum eitthvað í þá.
Eftir 6. desember tók við löng og ströng bið eftir jólunum. Þar sem við bjuggum í borg höfðum við krakkarnir (bróðir minn, systir mín og ég) góða yfirsýn yfir allt dótið sem í boði var í leikfangaverslunum. Við skrifuðum óskalista þar sem stærstu og mestu gjafirnar voru að sjálfsögðu efst en svo tóku við þær sem við gátum svo sem sætt okkur við. Það hlýtur að hafa verið vandasamt fyrir foreldra okkar að fela gjafirnar því við gátum ekki stillt okkur um það að leita vel og vandlega í öllu húsinu. Auðvitað hefði ekki komið til greina að rífa utan af þeim gjafapappírinn en þó hefði verið vel hægt að meta út frá lögun og stærð um hvers konar gjafir hefði verið að ræða því eins og áður segir vorum við vel upplýst um helstu málin á óskapökkunum. En pabbi og mamma læstu nú oftast öllum pökkunum í fataskápinn og nær útilokað var að finna lykilinn.
Á aðfangadag jóla var svo stofunni læst og enginn nema pabbi og mamma máttu fara inn. Þar inni var jólatréð skreytt með mikilli leynd og pökkunum raðað undir það. Þá tóku við nokkuð hefðbundin átök um klæðaburð okkar krakkana. Við áttum auðvitað að vera í sparifötunum en við mótmæltum því kröftuglega enda fannst okkur varla verandi í þeim fyrir stífleika og óþægilegheitum. Við bara gátum ekki skilið hvers vegna okkur mátti ekki líða vel í mjúkum hversdagsfötunum á sjálfri friðarhátíðinni. Sjálfsagt höfðu foreldrar okkar betur í þeim slag og jafnvel varð spenningurinn yfirsterkari þeim raunum sem á okkur voru lagðar. Á slaginu kl. 18 var okkur svo hleypt inn í stofu. Þar stóð jólatréð fagurlega skreytt og með logandi kertum úr ekta býflugnavaxi en pabbi og mamma tóku aldrei neitt annað í mál en alvöru kerti því lyktin átti að vera ósvikin. Og þarna lágu pakkarnir líka. En nú tók við næsta raunin fyrir okkur krakkana. Það átti að syngja þó nokkur jólalög áður en við máttum rífa utan af pökkunum. En þá var stundin loks runnin upp og eintóm gleði tók við. Okkur þótti ekki verra að sleppa alveg við að fara í kirkju því mamma okkar var alin upp í ströngum kristnum sið og lofaði sjálfri sér að ekki skyldi hún leggja slíkt á sín eigin börn.
Kvöldmaturinn var nokkuð óhefðbundinn hjá okkur því einhvern tíma tókum við fjölskyldan þá ákvörðun að mömmu skyldi hlíft við eldamennskunni á aðfangadagskvöld svo hún gæti notið jólanna líka. Úr varð einskonar kalt hlaðborð sem var undirbúið daginn áður. Á jóladag borðuðum við svo hátíðarmatinn sem gat verið fiskur, nautakjöt eða kalkúnn en aldrei svínakjöt því það er hversdagsmatur hjá Þjóðverjum og því ekki borið fram á jólunum.
Eftir matinn tók við smákökuát og notalegheit þar sem fjölskyldan skoðaði allar gjafirnar vandlega, pabbi og mamma lásu í bókum og við lékum okkur að nýja dótinu langt fram á nótt.
Klaus Kretzer
Skrifa athugasemd