Enn í dag drekk ég rjómasúkkulaði á jóladag
Jólagestur okkar 19. desember er Kristín Gestsdóttir
Á mínu heimili byrja jólalögin að hljóma í nóvember. Verið er að æfa jólalögin sem spiluð eru fyrir Hornfirðinga á aðventunni... þannig hefur það verið hjá okkur frá því að við settumst hér að árið 1986. Við höfum komið upp okkar jólum með okkar siðum og erum afar fastheldin á hefðirnar, en það kemur til út af börnunum og verða þau íhaldssamari með hverju ári og engu má breyta. Þegar ég hugsa til baka þá heim til mömmu og pabba þá var þetta þannig, við systur gerðum alltaf það sama í desember.
Allt var þrifið hátt og lágt, bakaðar lagtertur hvít og brún, mömmukökur, gyðingakökur, spesíur, piparkökur, engiferkökur. Jólakortin voru í silfurskálinni sem við systur pússuðum samviskusamlega þar til við gátum speglað okkur í henni. Pabbi skrifaði alltaf jólakortin en svo tókum við systur við og skrifuðum kort til allra innan fjölskyldunnar og teiknuðum grínmyndir inní kortin og skrifuðum brandara fyrir börnin. Í minningunni erum við mjög fyndnar því að við hlógum mikið. Við pökkuðum inn jólagjöfunum fyrir alla. Þegar þetta var vorum við að gefa sjálfar upp undir 20 jólagjafir saman. Þannig að nóg var að pakka inn og líka pökkuðum við inn fyrir mömmu og pabba, þetta hljóta að hafa verið um 40 jólagjafir..
Á aðfangadag borðuðum við nýtt svínkjöt með puru og fengum ís með ávöxtum í eftirmat, tókum upp jólapakkana og lásum jólakortin. Síðan var hlustað á jólamessuna og allir lásu í bókum, því að allir fengu bók í pakka. Ein jólin man ég eftir að pabbi fékk sömu bókina frá öllum. Í minningunni voru þetta rosalega margar bækur en kannski voru þær bara tvær eða þrjár.
Á jóladag var jólaboðið heima, þá komu bræður mínir og systur með sínar fjölskyldur. Þetta voru um 20 – 30 manns þegar mest var, en í dag þurfum við að leigja félagsheimili undir jólaboðin því að við erum orðin um 70. Mamma gerði rjómasúkkulaði (sem var dásamlegt) og loksins fengum við að borða jólakökurnar. Síðan leið dagurinn við leiki og spil, við spiluðum meðal annars félagsvist þar sem við vorum svo mörg.
Þegar leið á daginn voru systursynir mínir komnir á nærbolina kafrjóðir og sveittir. Búnir að hlaupa marga hringi um húsið í byssuleik eða einhverjum kúrekaleikjum. Ég man eftir þeim í vestum með glansandi byssur í beltinu og með kúrekahatta. Þeir voru ,,kábboj“. Dunduðu sér við að skjóta á ömmu og aðra fullorðna. Í dag eru þetta miklir fjölskyldumenn og góðir feður og ég held að börnin þeirra hafi ekki fengið byssur á jólunum.
Á meðan á þessu stóð vorum við systur og mágkonur að vaska upp í eldhúsinu þar sungum við og sungum yfir vaskinum. Og hlógum mikið allavega var þetta aldrei leiðinlegt. Síðan var lagt á borð aftur fyrir alla og ráðist á hangikjötið. Aftur stóðum við í eldhúsinu og vöskuðum. Mamma eldaði alltaf matinn í minningunni og notaði svo sparistellið, sparihnífapörin, spariáhöldin, spariglösin, sparifatið, það var allt spari á jólunum heima hjá mér. Við yngstu systur tvær vorum alltaf í alveg eins fötum sparikjólum, sparisokkum, spariskóm, sparinærfötum og með spariborða í hárinu.
Næstu daga tóku svo við jólaboð hjá frænkum og frændum við drukkum rjómasúkkulaði á hverjum degi í minningunni öll jólin. Enn í dag drekk ég rjómasúkkulaði á jóladag og borða hangikjöt og mun sjálfsagt gera það um ókomin ár.
Ykkur kæru lesendur sendi ég mínar allra bestu óskir um gleðileg jól og farsælt komandi ár.
Kristín Gestsdóttir
Skrifa athugasemd