Jól í sveitinni
Jólagestur okkar 9. desember er Þóra Jóna Jónsdóttir
Fannhvítur snjór liggur yfir jörðinni, himininn er heiður, kyrrð og friður fyllir loftið, en samt er óróleiki og spenna í lítilli sál.
Það er aðfangadagsmorgunn, lítil telpa vaknar full eftirvæntingar, allt of snemma. Ekkert hljóð heyrist í húsinu, en dauf eplalykt fyllir vitin. Hún liggur smá stund í hlýju rúminu til að finna betur dásamlegan ilminn af jólarúmfötunum og nýja mjúka flónels náttkjólnum. Loks smeygir hún sér framúr rúminu og læðist á tánum niður stigann. Kannski hefur mamma gleymt að læsa stofunni í gærkvöld. Þetta er eina nótt ársins sem stofan er læst.
Það var svo margt sem gerðist í gær, á sjálfa Þorláksmessu. Þá var húsið skúrað og þrifið hátt og lágt, skipt á rúmum á meðan hlustað var á jólakveðjurnar, allt var skreytt, nema stofan. Hún er aldrei skreytt fyrr en börnin eru sofnuð á Þorláksmessukvöld. Litla telpan kíkir í gegnum skráargatið á stofu hurðinni. Ekki sést neitt í jólatréð sem stendur á bak við hurðina en fallega loftskrautið sést vel. Það eru pappírs englavængir hvítir, bleikir og fjólubláir. Ekki hefur gleymst að læsa frekar en áður, svo að biðin eftir að sjá jólatréð verður löng.
Það er margt sem þarf að gera, sveitastörfin eru hefðbundin á aðfangadaginn nema seinni mjaltirnar eru fyrr en venjulega og passað er upp á að kýr og kindur fái stærri heyskammt en aðra daga, hænur, hundar og kötturinn fá líka eitthvað gott. Eftir að útiverkum er lokið er farið upp í Efribæ til að óska vinum okkar þar gleðilegra jóla og svo er kominn tími til að fara í jólafötin sem mamma hefur saumað af sinni einstöku vandvirkni.
Klukkan fimm er lyklinum snúið í skránni, stofudyrnar opnast og við blasa sjálf jólin. Litla heimsætan læðist inn og sest hjá trénu, virðir fyrir sér bjöllurnar sem hanga svo fallegar á greinunum og ljósin skína í gegnum myndirnar sem eru málaðar á þær, engar tvær eru eins. Mamma og pabbi eru upptekin í eldhúsinu, vonandi tekst þeim að klára að undirbúa matinn áður en klukkurnar í útvarpinu hringja jólin inn klukkan sex. Það er annars merkilegt hvað mamma hefur tímasetningarnar alltaf á hreinu því að nákvæmlega á réttu augnabliki er sósuskálin sett á borðið, allt er tilbúið og klukkurnar hringja. Við hlustum á aftansönginn sem er útvarpað er úr Dómkirkjunni á meðan við borðum, Óskar J. Þorláksson les jólaguðspjallið og Dómkórinn syngur alla jólasálmana og hátíðarsvörin sem eru svo falleg. Það er besti matur í heimi á aðfangadagskvöld, nú eru kótelettur, brúnaðar kartöflur, baunir og rauðkál og laufabrauð. Jólaölið verður að blanda eftir nákvæmri uppskrift sem bara pabbi kann, en það er eitthvað ákveðið hlutfall af maltöli, appelsíni og kókakóla.
Kannan undir ölið og glösin sem við drekkum úr eru úr svo þunnu gleri að það er næstum ósýnilegt en gullrendurnar eftir miðjunni gera það sýnilegt og óumræðilega fallegt. Við diskana okkar eru litlir jólasveinar sem halda á kertum sem lýsa upp diskana okkar. Eftir matinn tekur við enn ein biðin á meðan mamma og pabbi hjálpast að við uppvaskið og litla telpan hugsar með sér að pabbi þurfi að æfa sig miklu meira við eldhússtörfin svo þau taki ekki svona langan tíma.
Krakkarnir sitja í stofunni á meðan, tala saman í lágum hljóðum og horfa á jólatréð, enginn einasti pakki er undir trénu. Skyldum við fá einhverjar gjafir þessi jólin? Biðin er óendanleg og spennan eykst. Loksins koma mamma og pabbi inn, við sitjum öll spennt og bíðum eftir að eitthvað gerist. Pabbi stendur upp og segist fara út til að athuga hvort eitthvað sjáist til ferða jólasveinanna. Hann kemur að vörmu spori og segist sjá þá uppi í gili, hann ætli að taka á móti þeim og standa vörð á tröppunum, því venjulega reyna þeir allir að ryðjast allir inn. Mamma fer honum til aðstoðar. Við heyrum traðk á tröppunum og mikinn hávaða, jólasveinarnir eru víst óvenju ágengir í þetta sinn og litla telpan nær varla andanum af spenningi. Allt í einu er bankað harkalega á stofuhurðina og inn snarast sjálfur Kertasníkir ásamt mömmu, hann hlær hátt, skellir sér á lær og slengir poka á gólfið. Mamma bíður hann velkominn og spyr hann frétta, hvaðan hann komi og hvert ferðinni sé heitið. Hann er komin til að færa okkur gjafir. Sá yngsti í fjölskyldunni fær það hlutverk að taka við gjöfunum úr hendi jólasveinsins, aðstoða hann við að lesa á merkimiðana og afhenda viðtakanda þær, (jólasveinninn er næstum ólæs). Lítil hné skjálfa af spenningi og smá ótta. Allir fá góðar gjafir, einhverja flík og bók að lesa, flestar eru frá fjölskyldunni en aðrar eru frá frændfólkinu í Hvammi og Vattarnesi og vinum okkar í Efribænum. Mikið er jólasveinninn góður að safna gjöfunum saman og færa okkur þær og mikið hefði verið leitt ef hann hefði ekki komist til okkar. Hvað þá? Áður en farið er í háttinn eru dásamlegustu kökur í heimi bornar á borð, svo skríða allir upp í rúm með jólabókina og hlakka til morgundagsins, að borða hangikjöt, hitta ættingjana, spila og njóta lífsins.
Í minningunni voru jólin mín svona: Birta, gleði, hamingja og tilhlökkun.
Ég óska ykkur öllum gleðilegra jóla og farsældar á nýju ári með jólasálminum hennar Ingu systur minnar.
Kveðja Þóra Jóna Jónsdóttir
Eitt sinn fyrir langa löngu
lífið breyttist harla skjótt.
Lítið barn hóf lífsins göngu
í lágum helli um dimma dótt.
Sagan af því sem þar gerðist
sveif um heiminn undrafljótt.
Hún færir okkur frið og gleði
og fyllir brjóstið kærleiksgnótt.
Var í jötu lagður lága
Lausnarinn hin fyrstu jól.
Yfir stóra einnig smáa
upp var runnin náðarsól.
Þegar jólaljósin ljóma
lifnar allt er fyrrum kól.
Bjart er yfir, bjöllur hljóma
börnin syngja Heims um ból.
Er vetur fer um veröld þvera
veðrin úti geisa hörð
jólaljósin birtu bera
bjarma slær á freðin svörð.
Við biðjum góðan guð að senda
gæfu allri sinni hjörð.
Blessun fylgir barni hverju
sem borið er á þessa jörð.
Rúsínukökur ömmu Tótu
2 bollar haframjöl
2 1/2 bollar hveiti
1 tsk. natron
1/2 tsk. salt
1 bolli smjörlíki
1 bolli rúsínur
Skrifa athugasemd