Hófý Traustadóttir

02.12.2009 Jólagestir

Í mínum huga eru jólin okkar hátíð ljóss og friðar hvar og hvernig sem við erum.

Jólagestur okkar 2. desember

Minning mín um jól í litla húsinu okkar á Breiðabakka í Vestmannaeyjum eru böðuð í ljóma eins og ég man þau. Ég man ekki mikið eftir jólaundirbúningi sem sjálfsagt hefur verið einhver. Við fórum í aftansöng í Landakirkju með pabba, ef það var hægt vegna veðurs og eins hvort við hefðum bílferð með fólki af næstu bæjum  eða Stórhöfða. Einhvern veginn finnst mér eins og mamma hafi ekki komið með til kirkju, en það skýrist sjálfsagt af því að ég á tvær systur fæddar í febrúar með tveggja ára millibili. Við fórum líka að heimsækja ömmu-Sigurlínu á Dvalar og Elliheimilið. Það var mjög mikill hátíðarblær yfir því að fara í matsalinn með henni og Efemíu  gömlu og drekka heitt súkkulaði sem var borið fram í stórri rósóttri könnu. Svo voru á borðum randalínu-tertur og margar sortir af smákökum.

Þegar ég var 7 ára fluttum við frá Eyjum að Volaseli í Lóni. Þar átti ég heima í 10 ár. Það voru eftirminnileg ár. Þá var ég farin að taka meiri þátt í jólaundirbúningi með mömmu. Þegar ég hugsa til baka held ég að sú góða kona hafi haft alveg óendanlega þolinmæði. Hún lét okkur systurnar gera ýmislegt. Hún saumaði á okkur jólafötin og ég man að hún lét mig “varpa” saumana á kjólunum okkar til að flýta fyrir sér. Þannig byrjaði nú minn saumaskapur. Þegar ég var 10 ára fékk ég að sauma mín jólanáttföt sjálf. Jólahátíðir í Lóninu voru skemmtilegur tími.

En aðeins að þolinmæði mömmu. Við fengum póst einu sinni í viku í sveitina. Það var alltaf mjög spennandi að fá “síðasta póst fyrir jól” og engin vandamál að fá okkur krakkana til að sækja póstinn þann dag .Við þurftum að sækja hann tveggja kílómetra leið.

Eitt sinn fékk ég pakka sem innihélt margar bækur með dúkkulísum, þvílíkt og  annað eins hafði ég aldrei séð. Það fylgdi ekki með hver sendi mér allt  þetta gull. En pakkinn var merktur mér, svo nú voru hendur látnar standa fram úr ermum og klippt og klippt út eins og enginn væri morgundagurinn. Við Líney systir vorum ekki viðræðuhæfar á meðan á þessu stóð og áttuðum okkur ekki á því að það þyrfti að tína saman afklippurnar.Við færðum okkur bara á milli herbergja. Sem sagt þegar stofan var komin á hvolf færðum við okkur bara í annað herbergi, þegar við vorum að færa okkur í þriðja sinn kom “þolinmóða “mamma og sagði okkur  að þetta gengi ekki svona.Við yrðum að taka til.

Þegar ég var 13 ára fór ég til Vestmannaeyja í skóla. Ég bjó hjá vinafólki foreldra minna, þau  voru mér góð, líka full af þolinmæði eins og mamma. Þau áttu 6 börn öll yngri en ég svo að oft var hamagangur á Hóli. Ég var hjá þeim í tvo vetur. Fyrri veturinn komst ég ekki heim um jólin, en fékk jólapakka að heiman sem í var peysa.  Frá Ástu-ömmu sem bjó á neðri hæðinni fékk ég men sem ég á enn þann dag í dag . Einhvern veginn hefur það alltaf fylgt mér í gegn um tíðina.

Seinni veturinn fékk ég að fara heim,ég man hvað það sló hratt í mér hjartað þegar ég fór til skólastjórans að biðja um jólafrí.

Svo var lagt af stað heim með gamla  Herjólfi sem sigldi einu sinni í mánuði til Hornafjarðar. Ekki var gott sjóveður og skipið komst ekki inn ósinn sem var ófær, þá var ákveðið að sigla áfram austur á móti  strandferðaskipinu Herðubreið. Skipin mættust á Fáskrúðsfirði, þar var öllum varningi umportað á milli skipa og mér líka.

Ég man að ég stóð og horfði á þegar varningurinn var hífður upp úr lestinni og þegar allir eplakassarnir komu upp sagði ég við manninn sem var á spilinu ”Óh hvað ég held að þessi jólaepli séu góð”. Maðurinn brosti bara. Þegar ég var komin í borðsal skipsins að bíða eftir klefa(koju) var bankað á litla gluggann í borðsalnum. Þar var maðurinn á spilinu kominn að benda mér að koma út til sín. Hann var búinn að “útvega”mér epli og ég mátti ekki segja nokkrum lifandi manni frá. Þetta epli smakkaðist einstaklega vel. Ég komst heim fyrir jól en var á sjó í þrjá daga.

Jólin mín þegar ég er 17 ára eru mér mjög minnisstæð. Þá var fjölskyldan mín flutt aftur til Vestmannaeyja. Mig langaði að heimsækja Eyjarnar mínar og nú var ferðamátinn flugvél. Þarna um þessi jól komst ég að því að það er ekki hægt að halda í hefðir og festa sig í þeim.  Ég ákvað að gera það EKKI þegar ég yrði stór. Foreldar mínir og yngri systkini áttu heima á hóteli, eða eins og mér fannst “þau áttu hvergi heima”. Pabbi var hótelstjóri og mamma kokkur. Það gerist ekki betra! Þau bjuggu í þremur litlum herbergjum á hótelinu.

Þetta voru á allan hátt mjög sérstök jól. Mamma undirbjó jólin eins vel og kostur var, hún stóð á haus og eldaði heil fjöll af mat og öðru góðgæti. Við hjálpuðumst að við að þrífa og skreyta sal hótelsins og leggja á borð fyrir margt fólk. Hótelið var nefnilega opið fyrir gesti og gangandi alla hátíðisdagana. Þarna kom fólk sem hvergi átti höfði sínu að halla yfir jólin. Sjómenn, einstæðingar og drykkjumenn og fengu að gista og borða með okkur jólamatinn. Svipir margra þessara manna eru greyptir í huga minn síðan þá. Eitthvað vorum við systurnar að segja okkar á milli að í jólaguðspjallinu ætti að standa “að nægt væri plássið á Hótel HB”

Allar götur síðan þetta var, hef ég reynt að halda mín gleðileg jól með ýmsum hefðum og útúrdúrum sem ég hef þurft að taka, með eiginmanni og fjórum börnum,tengdabörnum og barnabörnum. En það er efni í aðra jólagesta hugleiðingu.

Gleðileg jól !

Döðlukonfekt.

360gr döðlur  (Saxaðar smátt)

200gr smjör

120gr púðursykur

Þetta er hitað saman í potti.

3 bollar riskrispris   sett út í,hrært saman með sleif.

Sett í álform stór eða smá eftir því sem hver vill.

Brætt súkkulaði sett yfir 250gr.(smekkur hvers og eins hve mikið)

Sett í kæli eða frost.

Ef notuð eru t.d.tertuálform er konfektið skorið í teninga.

 Sjúklega gott !!

                                Hóffý.