Ég hef alltaf haft mikið dálæti á hrekkjóttu, íslensku jólasveinunum
Jólagestur okkar 7. desember er Regína Hreinsdóttir
Mér finnst eins og allt hafi alltaf verið alveg eins á jólunum heima þegar ég var lítil. Veit svo sem ekki hvort aðrir fjölskyldumeðlimir myndu taka undir það. Það var til dæmis alltaf borðað kl. 18 á aðfangadagskvöld. Það var alltaf mjög hátíðleg stund og við systurnar vorum alltaf í nýjum kjólum sem mamma hafði einhversstaðar fundið tíma til að sauma. Við fórum alltaf í bað á Þorláksmessu og fengum ný náttföt og lögðumst í tandurhreint rúm. Við fórum líka alltaf í mat til afa og ömmu á milli jóla og nýárs þar sem allt fallega jólaskrautið var á nákvæmlega sama stað og árið áður.
Þess vegna finnst mér alveg merkilegt að ég man ekkert hvað var í matinn á jólunum á mínu bernskuheimili fyrr en hamborgarhryggurinn hóf innreið sína. Ja, nema í þetta eina skipti þegar var gæs, og pabbi sofnaði yfir matnum, rafmagnið fór og við opnuðum ekki gjafirnar fyrr en eftir dúk og disk (eins og má lesa um þegar mamma var jólagestur hér um árið). Ég hef sennilega alltaf verið meira spennt fyrir því sem kom eftir matinn en matnum sjálfum ef ég á að vera alveg hreinskilin.
Desember mánuður var, í minningunni að minnsta kosti, meira og minna undirlagður af jólaundirbúningi. Það var þrifið hátt og lágt, bakað (en ekki borðað strax !), saumað, föndrað, pukrast með gjafir og svo byrjaði spenningurinn yfir því hvort maður hefði nú verið nógu þægur til að fá heimsókn jólasveinanna. Við fengum oft mandarínur eða piparkökur í skóinn, og fyrir mér er það enn í dag lyktin af jólunum ásamt lykt af brunnum eldspýtum.
Ég hef alltaf haft mikið dálæti á hrekkjóttu, íslensku jólasveinunum og man eftir því að reyna að sanna tilvist þeirra fyrir yngri systkinum mínum t.d. með því að búa til spor í snjóinn fyrir utan gluggann.
Mér fannst jólin hefja innreið sína á Þorláksmessu þegar lestur á jólakveðjum hófst. Það finnst mér enn þann dag í dag mjög hátíðlegt, þó kveðjurnar sjálfar fari kannski inn um annað og út um hitt.
Við fórum oftast út á Höfn seinni partinn á Þorláksmessu til að kaupa í matinn, finna síðustu gjafirnar og til að óska vinum og ættingjum gleðilegra jóla. Ég fór yfirleitt rakleiðis í bókahillurnar í kaupfélaginu og las það sem ég komst yfir af sýniseintökunum á meðan á verslunarleiðangrinum stóð. Það voru góðar stundir.
Á síðari árum hefur jólahaldið ekki verið eins klippt og skorið og í minningum bernskunnar. Það er eiginlega sama hvort ég er heima hjá foreldrum mínum eða á mínu eigin heimili á jólunum. Klukkan skiptir ekki máli, fæstar smákökurnar hafa aðventuna af, það er stöðugt verið að prófa eitthvað nýtt í jólamatinn og jólahreingerningin sem slík hefur alveg farið fyrir ofan garð og neðan (allavega heima hjá mér).
Það sem hefur þó ekkert breyst er að jólin eru yndislegur tími sem gott er að eyða í faðmi fjölskyldunnar.
Óska ykkur öllum gleðilegrar aðventu (og auðvitað jóla líka)
Ég uppgötvaði fyrir nokkrum árum frábæran eftirrétt sem er ættaður frá Sigrúnu Davíðsdóttur. Það sem heillaði mig þó mest við hann er hversu auðveldur hann er.
Súkkulaðifroða:
3 egg
1 plata af suðusúkkulaði
Súkkulaðið brætt í vatnsbaði.
Rauðurnar þeyttar þangað til þær verða ljósar og léttar og súkkulaðinu hrært saman við.
Hvíturnar stífþeyttar og blandað út í.
Hellt í skálar eða bolla og látið standa í kæli í 30 - 40 mínútur.
Borðað með þeyttum rjóma og rifsberjum.
Skrifa athugasemd