Jólin sem mér eru minnisstæðust var þegar kviknaði í jólatrénu
Þetta árið ? eins og svo oft áður - upplifi ég desember eins og barn, því ég tel niður dagana til jóla. Á morgun er stystur sólagangur og þá fer aftur að birt sem betur fer. Ég er alltaf fegin þegar janúar er búin, því mér þykir hann alltaf kaldur og dimmur. Þegar mér var boðið að vera jólagestur fór ég að hugsa rúmlega hálfa öld aftur í tímann þegar ég var hjá ömmu, en ég ólst upp hjá henni til 11 ára aldurs, því mamma fékk berkla þegar ég var ársgömul, og dvaldi hún lengi á Vífilsstöðum og Reykjalundi. Amma átti heima í fjögurra hæða húsi í Reykjavík undir súð, eins og það var kallað. Íbúðin var ekki stór, aðeins eitt lítið herbergi með stórum glugga út á svalir, og svo ennþá minna eldhús. En það fór vel um okkur. Á þeim tíma var í húsinu starfrækt vöggustofa og barnaheimili, (Suðurborg) og var amma nokkurs konar húsvörður og fékk að vera frítt í litlu íbúðinni út á það. Einnig tók hún að sér að þvo og stífa skyrtur fyrir karlmenn og viðgerð á fötum og fleira í þeim dúr.
Ég man eftir mér standandi upp á eldhúsborði, starandi út um þakgluggann og reyna að sjá krakkana í Vestmanneyjum, ég vissi að þær voru til, því mamma fæddist þar, og ég var alveg ákveðin í því, að þegar ég yrði stór þá ætlaði ég að flytja þangað.
Og það varð. Þegar ég var tæplega 16 ára flutti ég til Vestmannaeyja og bjó þar í 10 ár.
Ég man aldrei eftir að amma færi í kirkju, hvorki á jólum eða í annan tíma, en áður en ég hóf skólagöngu var ég farin að sækja messur í Hallgrímskirkju á hverjum sunnudegi. Þó ég skildi ekki mikið af því sem presturinn sagði, þá man ég aldrei eftir að mér leiddist í messu
Á Þorláksmessu borðuðum við alltaf skötu, og mér fannst hún mjög góð, og enn í dag er borðuð skata á mínu heimili, og öllum í fjölskyldunni þykir hún ómissandi á þessum degi
Ekki man ég hvað amma hafði í matinn á aðfangadagskvöld, en ég man eftir að hún var alltaf með möndlugraut (hrísgrjónagraut) og möndlugjöf, og á jóladag var alltaf kalt hangikjöt.
Jólin sem mér eru minnisstæðust var þegar kviknaði í jólatrénu. Þá hef ég verið um 6 ára. Klukkan var orðin 6 og við amma og sonur hennar, vorum frammi í eldhúsi að borða, en vinkona mín kom í heimsókn til mín á meðan á máltíðinni stóð ( hún átti heima í sama húsi og ég) og amma bað hana að bíða inni í herbergi á meðan við kláruðum að borða.
Þar stóð jólatréð undir glugganum á milli rúmanna okkar ömmu. Á borðinu var kveikt á kerti og hafði vinkonan farið að leika sér með það, lét vaxdropa drjúpa í lófann á sér. Hún gætti ekki að hve hún var nálægt jólatrénu, og allt í einu læsti eldurinn sig í englahárið á trénu og það stóð í björtum loga. Vinkonan hljóðaði upp yfir sig af hræðslu og frændi stökk upp og þegar hann sá hvað hafði gerst þá henti hann jólatrénu út um gluggann. Sem betur fer kviknaði ekki í gardínunum, og ekkert skemmdist inni, en jólaskrautið botnaði allt nema jólaserían, sem var með 12 ljósum og jólabjöllur úr plasti yfir hvert ljós, hún var næstum óskemmd nema ein bjallan sem hafði bráðnað.
Þessi sería er ennþá til, og ég nota hana á hverjum jólum. Ég hef aldrei þurft að skipta um peru í henni sem betur fer, því þær eru örugglega ekki til í dag. En bráðnaða bjallan minnir mig alltaf á óhappið, og þá vernd Guðs að ekki skyldi hljótast slys af þessu óhappi.
Guð gefi ykkur öllum gleðilega jólahátíð.
Guðný Helga Örvar
Pönnukökurnar hennar ömmu.
½ bolli sykur
1 tsk vanilla
1 ½ bolli hveiti
2 egg
1 ½ tsk. Lyftiduft
2 msk brætt smjörl
¼ tsk salt mjólk eftir þörfum
Hrært eins lítið og hægt er.
Skrifa athugasemd