Tobbi byrjaði að skjóta
Jólagestur okkar 15. desember er Jón Gunnar Gunnarsson
Jólahald hefur verið iðkað í nokkur þúsundir ára meðal manna og alls óháð því hvaða guðir hafa verið dýrkaðir hverju sinni , heldur til að fagna þeim tímamótum á norðurhveli að dag tekur að lengja þannig merkja megi. Trúarbrögðin hafa svo lagað jólahaldið að sínum siðum og venjum eftir því sem best hefur þótt henta hverju sinni. Sá guð er nú ríkir hvað augljóslegast er sennilega Mammon. En ætlun var að fjalla um jólahald löngu undangenginna ára á Höfn. Ætli mesta lukkan hafi ekki lengi verið er Tobbi byrjaði að skjóta upp neyðarblysbirgðum ársins á gamlárskveldi. Ásamt því auðvitað er Árni brennukóngur tendraði í brennunni, en partur af jólahaldi unglinganna var að safna eldmat í hana. Mínar fyrstu minningar af aðfangadagskvöldi eru að ungbarnið fékk loks að sjá jólatréð svona rétt er jól gengu í garð og var það mikil dýrð ljósa og skrauts.
En jólin voru Skaftfellsk því hvorki var til siðs að borða skötu né laufabrauð. Af hverju er úldin skata svo vinsæl rétt fyrir jól ? Ef til vill til að menn meti enn betur kræsingarnar er á eftir koma, en í sjálfu sér er ágætt að eiga furðulega siði og því ókræsilegri því betri. Því þótt ég telji mig ekki mjög matvandan er sú kjarnafæða ekki ofarlega á vinsældarlistanum, en nú þegar matur sem annað er orðið alþjóðlegt en ekki þjóðlegt er kjörið að marka því sérstæða bás einhversstaðar.
Fyrir börnin var auðvitað spenningurinn kringum gjafirnar geypilegur, þótt svo þær í sjálfu sér loði ekki í minningageymslunni enn. Eftir að ég gat farið að stauta mig framúr bókum voru þær aðalspennugjafinn. Opinber stofnun var á heimilinu þ.e. póstafgreiðslan og setti sinn svip á vertíðina. Síðustu árin var allt húsið undirlagt af pökkum og öðrum jólapósti síðustu vikurnar fyrir jól en samt hafðist einhver veginn að koma upp skrauti og klára önnur hefðbundin jólaverk í tæka tíð. Jólainnkaupin voru gerð í kaupfélaginu ( Humarhöllin Lú í dag) . Góðborgarar margir höfðu þann siðinn á Þorláksmessu að fá sér örlítið í staupinu, og voru síðan snöggir að afgreiða jólagjafaverslunina þar. Annað rifjast upp í sambandi við Kaupfélagið. Eitt árið hafði vinur minn mikinn áhuga á hávaða og Kínverjum. Hann hafði komist yfir einn og ákveðið var að gera öllum í kaupfélaginu svolítið hvert við, svo við laumuðum okkur bakvið húsið og ég var kosinn til að halda á bombunni en hann tendraði. Kveikur var stuttur svo allt sprakk í höndunum á mér en til lukku slapp ég með brunasár og án brota. Hinsvegar urðum við báðir skíthræddir, ég hljóp organdi heimleiðis en hann kannski enn hræddari því ég sá hann ekki lengi á eftir. En hávaðamarkmiðið náðist. Þessi jólin var ég því í umbúðum líka og sjálfsagt hefur Kjartan skammað mig eitthvað er hann gerði að sárum mínum.
Hin síðari árin finnst manni kannski að árið sé meira og minna ein jól. Hver "hátíðin" rekur aðra þannig að allt er þetta orðið heldur óhátíðlegt þegar öllu er á botninn hvolft. Magnið er sumsé búið að skemma hátíðarbraginn.
En eigið ánægjulega daga framundan ! Kann hvorki að baka né elda svo bendi einungis á jólakonfektið sem aldrei bregst og gott að hafa við höndina yfir góðri bók. Gleðilega hátíð.
Jón Gunnar Gunnarsson
Skrifa athugasemd