Þegar jólin næstum gleymdust

Jólagestur okkar 11. desember er Svanfríður Eygló Arnardóttir

Árið 1993 upplifði ég jólin í fyrsta skipti án foreldra minna. Ég var skiptinemi í Austurríki og hafði ég kviðið jólunum í nokkra mánuði vegna fjarlægðar milli mín og alls þess sem ég þekkti og vissi ég því ekki við hverju ég gæti átt von á.
Húsmóðirin á bænum sem ég bjó á, bakaði eina smákökusort fyrsta sunnudag í aðventu og var hún borðuð upp til agna þann daginn á meðan allt heimilisfólkið sat inni í betri stofu í kringum aðventukransinn á meðan ég spilaði jólalög á píanóið. 21.desember fékkst jólafrí úr skólum og þann daginn fór ég með húsbóndanum út í skóg, sem honum tilheyrði. Við fundum fallegt grenitré, hjuggum það í sameiningu í snjó og kulda, bundum það aftan í dráttarvélina og fluttum það heim. Á Þorláksmessu skreytti fjölskyldan svo tréð í sameiningu en á aðfangadag voru kertin sett á það og þau svo tendruð um kvöldið.

Rétt fyrir klukkan sex á aðfangadag, klæddi ég mig í jólafötin og gekk svo inn í eldhús klukkan sex þar sem ég óskaði öllum gleðilegra jóla. Ekki var fólkið komið í jólafötin og enginn tók undir kveðju mína heldur var ég beðin um að fara aftur inn í herbegi; í mig yrði kallað þegar allt væri klárt. Ég beið til klukkan 21 og var þá orðin hálf miður mín því ég hafði á tilfinningunni að jólin hefðu gleymst og ég líka. Þegar ég kom inn í stofu var mér sagt að spila Heims um ból á hljóðfærið og á eftir var farið með Faðir vorið og því næst voru gjafirnar opnaðar. Ég held ég hafi aldrei fengið eins mikið af gjöfum og þessi jól en 25 pakkar biðu mín að heiman og hlýjaði það mér um hjartarætur hversu margir hugsuðu til mín. Allir opnuðu pakkana í einu, enginn skoðaði hvað hinir fengu en þeim sið er ég vön að heiman þannig að mér fannst þetta allt vera hálfgerður glundroði. Vegna pakkafjöldans sem eftir mér beið tók það mig langan tíma að opna allt og skoða og fékk ég á tilfinninguna að fólkið væri orðið leitt á að bíða eftir mér þannig að ég dreif mig að opna allt svo við gætum tekið til matar okkar.
Þegar inn í eldhús var komið sá ég mér til mikils hrellings að hænurnar sem ég hafði hjálpað húsmóðurinni að reyta nokkru áður, lágu á fatinu á miðju eldhúsborði ásamt skál af soðnum kartöflum. Mikið hugsaði ég til mömmu og rjúpnanna og alls meðlætisins á þeirri stundu og langaði mig að fara að gráta. Ég afþakkaði bjórinn sem mér var boðinn og fékk mér vatn í staðinn. Lítið var í mér hjartað þegar ég lagðist til hvílu þetta aðfangadagskvöld og var hugurinn allur hjá mömmu og pabba.
Nú er orðið langt síðan ég tók þátt í þessum austurrísku jólum og held ég orðið mín eigin jól með minni fjölskyldu. Hefðir sem við hjónin höfum tileinkað okkur eru bæði íslenskar og bandarískar og ganga jólin í garð klukkan 18 á okkar heimili rétt eins og á gamla Íslandi.
Án brúnu kökunnar með hvíta kreminu hennar mömmu væru engin jól í mínum huga og því læt ég uppskriftina af kökunni fylgja og hvet alla til að prófa!

500gr.hveiti
250gr.smjörlíki
400gr.sykur
3 egg
3 tsk kanill
2 ½ tsk natrón
3 tsk negull
3 msk kakó
2 ½ dl mjólk
Aðferð: Setja á 3 plötur og bakast hver um sig í 10 mín. Á 200°C.
Krem:
Flórsykur
250gr. Smjörlíki
1 egg
vanilludropar