Mamma sá um að töfra fram allar krásirnar sem við gæddum okkur á um jólin
Jólagestur okkar í dag er Hulda Laxdal Hauksdóttir
Blessuð bernskujólin, mikið er nú gott að eiga þau í huga sínum og hjarta. Ég held að undirbúningur jólanna heima í Áshlíð hafi verið nokkuð hefðbundinn og byrjaði með allsherjar þrifum á húsinu. Við systkinin tókum nú eitthvað þátt í þeim verkum og mér er það minnisstætt hvað það var gott þegar pabbi var í landi þá daga sem þrifin stóðu yfir, því hann tók nefnilega að sér að þvo loftin. Mamma sá um að töfra fram allar krásirnar sem við gæddum okkur á um jólin. Hún var snillingur í öllu því sem viðkom matargerð og var mikið lagt í jólamatinn, hvort sem það var á aðfangadag eða aðra daga hátíðarinnar. Sitthvað kunni hún líka fyrir sér varðandi sætindadeildina og voru kókosbollurnar hennar og gráfíkjukúlurnar óviðjafnanlegar. Hún sá líka um það, með smá aðstoð frá okkur systkinunum, að fylla fjölmarga dunka af margvíslegum smákökum. Það kom sér vel að þeir voru margir því talsverð rýrnun varð nú á innihaldinu fram að jólum.
Alltaf var steikt laufabrauð heima og sá mamma um að hnoða, fletja út deigið og steikja, ef pabbi var í landi þá var hann á kökukeflinu en við krakkarnir skárum út kökurnar. Það eru afskaplega skemmtilegar minningar tengdar því þegar við sátum öll saman við eldhúsborðið og skárum út laufabrauðskökur í tugatali og hlustuðum á jólalögin.
Ein af skemmtilegu minningunum tengdum jólaundirbúningnum var að fara með pabba til Púlla og kaupa malt og appelsín, þetta voru litlar glerflöskum sem voru í trékössum, hvorki plast né ál í notkun þá. Frá Púlla komum við líka með eplakassa og það var sko eplalykt af þeim eplum! Ein er sú minning sem ekki verður flokkuð með þessum ljúfu rósrauðu, hún tengist því að pússa silfrið. Það var hreint ekki skemmtilegt en maður gat allavega glaðst þegar það verk var frá.
Pabbi setti upp útiseríu nokkrum dögum fyrir jól en jólatréð var skreytt á Þorláksmessu. Þá voru jólaseríurnar einnig settar í gluggana og annað skraut týnt til. Þegar öllum þessum undirbúningi var lokið og ég búin að fara svona þó nokkrar ferðir út í kaupfélag á Þorláksmessukvöld, var skriðið í bólið með eftirvæntinguna alveg upp í kok.
Þegar svo aðfangadagurinn rann upp var eins og tíminn stæði kyrr. Hvernig gat einn dagur verið svona lengi að líða? Það stytti þó biðina aðeins að fara með greniskreytingar sem mamma og pabbi höfðu búið til, upp í kirkjugarð og eins þegar ég var orðin nógu stálpuð til að bera út jólakortin sem við sendum hér innanbæjar. Að því loknu og þegar allir voru búnir að baðast ( þeir síðustu í röðinni fengu lítið heitt vatn) var farið í sparifötin, ráfað um húsið og beðið eftir því að klukkur ríkisútvarpsins hringdu inn jólin, og alltaf hafðist það nú fyrir rest. Kveikt var á jólatrénu og sest að borðum. Eftir matinn og uppvaskið var tekið til við aðalverkefni kvöldsins, loksins var komið að pökkunum. Mikið var nú gaman að vera til, hátíðleiki kvöldsins var mikill og ekki var hreyft við spilum þó einhver stórskemmtileg hefðu komið upp úr jólapökkunum. Þau biðu næstu daga og voru þá óspart notuð. Ein er sú jólagjöf sem ég fékk á unglingsárum sem nýst hefur vel, en þetta eru forláta skautar sem mikið voru notaðir á Sjóísunum hér áður fyrr og eru enn í notkun og veita ekki minni ánægju nú en þá.
Ég vandist því ekki að fara til messu á aðfangadagskvöld sem barn en sjónvarpsmessan var okkar hátíðarmessa. Flestar jólanætur vakti ég við bókalestur og mikið var nú gott að skreppa af og til niður í eldhús og narta aðeins í afgangana af hamborgarahryggnum.
Tíminn á milli hátíða var stórskemmtilegur, þá tóku við jólaböll og brennusöfnun. Ég sótti yfirleitt þrjú jólaböll en mamma og pabbi héldu í mörg ár jólaball heima fyrir stórfjölskylduna og fleiri góða vini. Þar var mikið líf og fjör og kræsingarnar, mmmm. Ég var líka svo heppin að fá að fara á kanaböllin úti á Stokksnes og var það mikið ævintýri, flottir jólasveinar, Disney myndir og ...... vont nammi. Aðalballið var svo jólaballið í Sindrabæ, ég skil ekki enn þann dag í dag hvernig þetta risastóra jólatré sem var á þeim böllum komst fyrir inni í salnum.
Brennusöfnunin var stórskemmtileg iðja sem hófst reyndar mun fyrr en á milli hátíða, en aðal fjörið færðist í leikinn svona á lokasprettinum. Innbæjabrennan var á hólma þar sem Heppuskóli stendur nú og var mikið í húfi að hafa hana ekki minni en útbæjarbrennuna úti í Óslandi. Gamlárskvöldið var svo alltaf stórt ævintýri með mikilli skothríð og hlaupum út um allan bæ til að safna sem flestum fallhlífum af fallhlífaragettunum.
Bernskujólin voru yndisleg og jólin eru það enn. Nú eins og þá gerir boðskapur þeirra og umgjörð mig þakkláta fyrir allt það góða sem lífið gefur.
Ég óska þess að þið megið eiga innihaldsrík kærleiks jól með sem flestum ykkar ástvinum.
Að lokum læt ég fylgja hér með uppskrift af nammikúlunum mínum sem eru heilsusamleg og fljótleg útgáfa af gráfíkjukúlunum hennar mömmu.
350 g suðusúkkulaði
250 g marsipan
1 dl. kókosmjöl
2 dl. gott músli
1 dl. rúsínur
1 dl. döðlur
1 dl. gráfíkjur
1 dl. kokteilber, rauð og græn
1 dl. hnetu og möndlublanda
Kókosmjöl eða hnetukurl
Saxið ávextina og hneturnar og rífið marsipanið á rifjárni. Gott getur verið að leggja ávextina í sherry yfir nótt. Bræðið súkkulaðið og hrærið öllu saman við, mótið litlar kúlur á meðan súkkulaðið er enn mjúkt og veltið þeim upp úr viðbótar kókosmjöli eða hnetukurli.
Gleðileg jól,
Hulda Laxdal Hauksdóttir
Skrifa athugasemd