Ekki man ég eftir öðru en að alltaf hafi verið snjór í desember
Jólagestur okkar í dag er Birna Þ. Skarphéðinsdóttir
Desember er án efa sá tími ársins er minningar liðinna ára hellast yfir mig en ég hef verið svo lánsöm að þær eru allar ljúfar þó svo að maður óneitanlega sakni ástvina sem eru horfnir og þeirra sem eru fjarri tvist og bast um Evrópu. Flestallir eru löngu byrjaðir að undirbúa komu jólanna, löngu áður en aðventan byrjar, það er búið að kaupa flestallar jólagjafir, það er jafnvel búið í September, það er búið að baka, kaupa jólamatinn og setja jólaljós í glugga og garða. Persónulega vil ég hafa undirbúning jólanna á rólegu nótunum og að öll fjölskyldan sé saman í þeim undirbúningi og njóti aðventunnar saman í gleði og friði þó svo að óneitanlega spenningurinn fylli huga barnanna rétt eins og spenningurinn hertók huga minn fyrir rúmlega 50 árum þegar ég var lítil hnáta á bernskuslóðum mínum á Barónsstígnum alveg við Laugarveginn í Reykjavík. Þegar ég hugsa til þeirra ára finnst mér allt hafa verið öðruvísi þá enn nú.
Þá voru engin jólaljós annarsstaðar enn í búðargluggunum í verslununum við Laugarveginn og toppurinn vara að fara niður í Hafnarstræti og skoða jólasveinana í glugganum á Rammagerðinni því að þeir sko hreyfðu sig. Ég upplifði nú jólaundirbúninginn full af eftirvæntingu og spenningi en mér fannst það stundum hálf martröð. Maður vissi alveg hvað klukkan sló þegar amma birtist í byrjun desember með fullt af bökunardóti, jólabaksturinn hjá ömmu og mömmu var að hefjast. Að vísu fyrst þegar baksturinn byrjaði vorum við systurnar 3 verulega glaðar og ánægðar vegna þess að við vissum að við myndum fá helling að borða þann daginn af kokum, sem að mati ömmu og mömmu mistókust og þóttu ekki nógu fallegar til að verða bornar á borð á jólunum, en svo kárnaði gamanið þegar við tvær yngri systurnar þurftum að fara að vaska upp, það var alveg voðalegt verk því að áhöldin sem við höfðum til þess voru uppþvottabursti og VASKAFAT. Hversu oft við þurftum að skipta um vatn í fatinu var aldrei talið en okkur fannst það óteljandi sinnum, fyrir utan það að okkur fannst mamma sóða út óþarflega mikið af áhöldum og vorum sannfærðar um að hún ætti heimsmet í því, en í dag er bara allt draslið sett í uppþvottavél.
Ekki man ég eftir öðru en að alltaf hafi verið snjór í desember þegar ég var barn og það var ekki sýndarmennskusnjór eins og kemur hér heldur alvöru snjór sem hægt var að búa til snjóhús, snjókarla og birgi úr sem við skýldum okkur á bak við þegar við vorum í snjókasti. Spenningurinn jókst dag frá degi og þegar afi fór að koma með sykursekki, molakassa, epla- og appelsínu kassana og ölkassana heim og fara með upp á loft í kalda búrið þar sem allir kökudunkarnir fylltu hillurnar, já og dósirnar með niðursoðnu ávöxtunum, baununum og rauðkálinu sem mamma var búin að sjóða niður, þá héldum við nú að spenntari gætum við varla orðið þegar lyktin úr búrinu var farin að trylla og æra ilm- og bragðlaukana hjá okkur og vissan um allt þetta góðgæti í búrinu sem ekki mátti smakka fyrr en á jólunum, ég er alveg handviss um að það hefur orðið einhver rýrnun á þessum birgðum úr ólæstu búrinu fyrir jól þó svo að aldrei hafi neinn verið skammaður fyrir það. Í dag þarf ekki að viða að sér efni í svo stórum skömmtum. En ég man eftir því að mér fannst það hálfgerð martröð þegar mamma trylltist af hreinlætisbrjálæði, dró öll húsgögn fram á mitt gólf, tók myndir af veggjum og réðist síðan á loft og veggi vopnuð tuskum og sterkum sápulög og gleymdi okkur svo að við þurftum sjálfar að sinna kalli magans allt of lengi að okkar mati og mamma réðist bókstaflega á allt sem þoldi blauta tusku, en okkur þótti hundleiðinlegt þegar við vorum orðnar nógu gamlar til að vera treystar fyrir því að fægja silfurborðbúnaðinn og hreinsa glerið á myndunum með spritti. Við vorum ósköp glaðar við systur þegar þrifnaðaræðið var runnið af mömmu og okkur fannst við vera búnar að endurheimta þessarar elskuðu og sárt söknuðu konu, en nei þá fór hún að verða ansi leyndardómsfull og fór að hverfa útí bæ og þegar hún kom til baka þá lét hún fara lítið fyrir sér og læddist um með poka og pinkla sem hún faldi hér og þar og svo var okkar að sjálfsögðu gætt svo vel þessa daga að við gátum ekkert gert af okkur hvað sem við reyndum til að komast að innihaldi pakkana, utan ein jól þegar við skriðum allar þrjár undir hjónarúmið sem við mamma sváfum í saman og fundum þessar dýrindis dúkkur sem voru í sitthvorum lituðum kjólunum og pískruðum saman undir rúminu hvaða dúkkur hver og ein vildi fá og sú ósk rættist svo að við erum löngu orðnar handvissar að mamma hefur af ásettu ráði leyft okkur að finna þær og hlustað á óskir okkar. Svo þegar aðfangadagur rann upp, við komnar í sparikjólana og lakkskóna og þorðum varla að hreyfa okkur svo að ekki kæmu nú brot né hrukkur í kjólana héldum við að biðin væri nú á enda en alltaf var nú aðfangadagurinn ansi langur þó nóg væri að gera hjá mömmu og elstu systir minni. Lambalærið var komið í ofninn, lyktin af hangikjötinu sem mamma sauð deginum áður fyllti húsið og lyktin af grenigreinunum sem voru festar á stærstu myndirnar. Elsta systir mín setti litla gervijólatréð upp á pappakassa sem þakin var bómull svo að tréð sýndist aðeins stærra svo var jólaserían sett á, sem voru litlar marglitar plastbjöllur með myndum á , ásamt kramarhúsum fylltum af nammi, hjörtu og englahár og svo að sjálfsögðu stjarna á toppinn. Okkur fannst mamma vera allt of róleg á aðfangadag eftir allt æðið á aðventunni, hún minnti okkur á hver tilgangur jólanna væri og við urðum að sitja öll saman í borðstofunni og hlusta á jólamessuna, það var guðlast að hennar mati að borða á meðan á henni stóð, svo að ekki var sest að borðum fyrr en klukkan sjö og borðhaldið var hátíðlegt og rólegt. þegar búið var að borða steikina og eftirréttin sem var alltaf niðursoðnir ávextir með þeyttum rjóma á, var enn bið hjá okkur því að það þurfti að vaska upp og ganga frá í eldhúsinu áður en við máttum fara inn í stofu og setjast við jólatréð. Mikið var ég sæl þegar stundin var runnin upp þegar við öll sem okkur þótti vænst um vorum saman komin í helgi jólanna og opnuðum pakkana saman sem elsta systir mín útdeildi alltaf eftir að pabbi dó. Og toppurinn var þegar ég var komin upp í rúm í nýjum náttfötum með stafla af nýjum bókum með fullan disk af smákökum epli, appelsínu og flösku af maltöli og mátti lesa eins lengi og ég vildi og gat á sjálfa jólanóttina.
Ég læt hér fylgja uppskrift af súkkulaðikókoskökum sem ég baka oft fyrir jólin og þykja lostæti. Skemmtilegast er að sem flestir í fjölskyldunni sitji saman að búa til kúlurnar sem eru mótaðar í höndunum og ekki verra að hafa litlar hendur til að hjálpa.
Súkkulaðikókoskökur.
200.gr hveiti
100.gr. kókosmjöl
1.egg
125.gr. sykur
200.gr. smjörlíki
3 tsk. kakó
1 tsk. Vanilludropar
¼ tsk. Hjartasalt
hnoðaðar litlar kúlur í lófunum og dýft í kókosmjöl bakaðar við 180° - 200° í ca 10 mín
En hafið hugfast að þó að við bökum ekki neitt eða þrífum fyrir jólin þá koma þau samt og mestu máli skiptir að vera í faðmi ástvina um jólin og biðja þess að glatt verði í döprum hjörtum.
Jólakveðja
Birna Þ. Skarphéðinsdóttir
Skrifa athugasemd