Um nóttina vaknaði ég og læddist á tánum fram
Jólagestur okkar í dag er Anna Sævarsdóttir og Stebbi kokkur leggur til uppskrift
Jólasagan mín er svona.,, Þetta var 21. desember heima á Rauðabergi, í sveitinni minni. Allur jólaundirbúningur var að verða búin, allar smákökurnar komnar í box og búið að líma fyrir þau, mamma búin að sauma á okkur systurnar jólafötin, búið að senda alla jólapakka og kort og húsið að verða hreint. Það eina sem var eftir var að fara í verslunarferð í kaupfélagið og kaupa matvörur þar með talda ávexti og svo jólatré. Við systur vorum mjög spenntar að fá jólatréð í hús því okkur fannst það undirstrika stemminguna. Næsta dag ætluðu pabbi og mamma í kaupstaðarferð og við allar með. Það var mjög spennandi að fara þessa síðustu ferð fyrir jól þar sem við fengum að kaupa eitthvað smáræði hver fyrir aðra. Við lögðumst á koddann þetta kvöld með smá fiðring í maganum af spenningi og áttum frekar erfitt með að sofna.
Næsti dagur leit loksins dagsins ljós og við systur drifum okkur á fætur en sáum um leið að öll plön dagsins voru farin fyrir bí því úti var snarvitlaust veður, snjókoma og hávaða rok. Pabbi fór út í gegningar en annað var ekki farið út þennan dag. Þetta voru mikil vonbrigði og ég fann hvernig ég var öll að fyllast kvíða ég velti því endalaust fyrir mér hvar við fengjum jólatré ef veðrinu mundi ekki slota fljótlega og hvað um gjafir handa stelpunum og ávextina, jól og engin ávaxtailmur. Mér fannst þessa stundina eins og við værum hreinlega að missa af jólunum. Allt kom fyrir ekki og veðrið var ennþá það sama og allir vegir ófærir. Þið getið ekki ímyndað ykkur hve mikil vonbrigði okkar voru. Pabbi og mamma reyndu að stappa í okkur stálinu og telja okkur trú um að þau gætu með einhverjum ráðum leyst þennan vanda. Við fórum frekar daprar í rúmið þetta kvöld en þó allar af vilja gerðar til þess að trúa því að foreldrar okkar fyndu einhver ráð. Á Þorláksmessumorgun ákvað pabbi að reyna að komast útá Höfn og með einhverjum ráðum að finna jólatré og sitthvað sem vantaði. Gamla Landrovernum var snúið í gang og pabbi lagði af stað um hádegisbil og kom aftur seint að kvöldi eftir mikinn barning. Við vorum yfirkomnar af spenningi þegar við sáum bílljósin nálgast handvissar um að nú væri jólunum reddað. En það fór á annan veg en ætlað var.
Pabbi kom heim með niðursuðudósir og þess háttar fínerí en ekkert jólatré. Þetta var skrítið Þorláksmessukvöld. Hvað áttum við að gera, við sem vorum vön að skreyta jólatréð og húsið öll saman og sitja svo frameftir og föndra og hlusta á jólalög. Við vorum ekki brosmildar systur þessa stundina og jólastemmingin í lágmarki. En þá tók pabbi á sig rögg og ákvað að það þýddi ekkert að sída þetta nú yrði stóra appelsínutréð hennar mömmu (sem náði frá gólfi til lofts) dregið fram á mitt gólf og það yrði jólatréð í ár. Mamma og Stína systir voru hæstánægðar með þessa hugmynd en okkur hinum fannst þau lítið sniðug. En þeim var ekki aftur snúið, jólaskrautið var dregið fram og öllum skipað að vera með.
Húsið var skreytt hátt og lágt og appesínutréð og síðan settust allir niður við að föndra saman eins og venja var. Pabbi og Elfa máluðu jólamyndir á stofugluggana en mamma og Stína gerðu kertakransa og hjálpuðu okkur Siggu við að gera hjartapoka og músastiga úr glanspappír og svo hlustuðum við á jólalög og sungum með. Þetta var skemmtilegt kvöld þegar upp var staðið og allir sofnuðu alsælir.
Samt gat ég ekki annað en verið kvíðin því ég sá ekki fyrir mér að það yrði hátíðlegt þegar ljósin yrðu tendruð á appelsínutrénu klukkan 6 á aðfangadag og svo passaði gamla kertaserían engan vegin á það. Aðfangadagur rann upp hvítur af snjó, eins jólalegur og hann getur orðið.
Allir hjálpuðust að við að klára síðustu verkin. Gegningarnar voru kláraðar snemma og síðan fóru allir í bað og í sparifötin. Mamma var önnum kafin við að elda jólarjúpurnar og búa til appelsínufrómans meðan eldri systurnar lögðu á matarborðið og skreyttu það. Pabbi sat með okkur yngstu og óþolinmóðu og las fyrir okkur um Bjart í Sumarhúsum. Loksins varð klukkan sex og jólin hringdu inn og þá varð að láta sig hafa það að kveikja á trénu. Ljósin voru tendruð og pökkunum raðað í kring og svei mér þá þetta var nú miklu skárra en við var að búast. Kvöldið var hátiðlegt og skemmtilegt að venju og vel yfir miðnætti fórum við að skríða í rúmið. Rétt áður en ég sofnaði heyrði ég pabba segja hvað honum fyndist appelsínutréð fallegt svona skreytt, hann sæi það núna að það væri algjör óþarfi að kaupa jólatré framvegis. Ég ætlaði ekki að trúa mínum eigin eyrum.
Um nóttina vaknaði ég og læddist á tánum fram, kveikti á trénu góða og sat góða stund og horfði á það með eins jákvæðum huga og mér var unnt.
Það var best að venjast þessu tré strax því það var greinilega komið til að vera.
Með jólakveðju
Anna Sævarsdóttir
Þetta er uppskriftin frá Stebba kokki
Grátandi lambalæri með brosandi jólasósu/Crying leg of lamb w/smileing christmas sauce
1 lambalæri
4 msk ólífuolía
6 hvítlauksgeirar 2 skornir í ræmur 4 saxaðir
1 msk saxað rósmarín
2 msk saxað timjan
1500 gr kartöflur þunnt sneiddar
40 gr smjör
Sósa
400 ml lambasoð eða 3 lambateningar
2 msk rósmarin
60 gr döðlur
Rjómi eftir smekk hvers og eins
salt eftir smekk
Vatn og hveiti hrist saman til þykkingar
Nuddið kjötið með olíu. Skerið litlar, djúpar rifur í kjötið og stingið hvítlauksræmum þar í. Stráið kryddjurtunum, salti og pipar yfir kjötið. Raðið kartöflunum á smurt eldfast fat, sem er heldur lengra en lærið. Stráið salti,pipar og söxuðum hvítlauk yfir ásamt smjöri. Fatið sett á grind neðst í ofninn og kjötið á grind þar yfir, svo að safinn úr því drjúpi á kartöflurnar. Steikið við 200-225°C í 90 mín eða þar til kjötið er steikt. Lækkið hitann ef kartöflurnar brúnast of mikið. Hrærið tvisvar til þrisvar sinnum í kartöflunum á meðan steikingu stendur.
Sósan
Soðið sett í pott ásamt döðlunum og rósmarinu og látið sjóða í 15-20 mínútur. Þá er soðið sigtað frá og hveitijafningum hrært hægð og rólega saman við. Látið sjóða þar til hveitibragðið er horfið og þá er söltuð ef þurfa þykir og rjómanum bætt út í eins og hverjum þykir hæfa og vaxtarlag leifir.
STEBBI KOKKUR
Skrifa athugasemd