Allir nutu þess að líta í bók eða horfa á ljósin skæru.
Jólagesturinn í dag er Vigdís Guðbrandsdóttir.
Minningar mínar eru frá jólunum milli ?34-39 á Heydalsá í Strandasýslu.
Bernskujólin mín voru mikið tilhlökkunarefni og undirbúningurinn mikill eins og enn þann dag í dag, þó með öðru sniði. Ekki fórum við sveitabörnin í neina verslun en ég man eftir því að pabbi sat hjá okkur börnunum og sneið úr fallegum blöðum, rauðum, grænum og hvítum. Úr þessu voru svo búin til hjörtu, kramarhús og körfur sem áður vöru gerðar úr þunnum pappa. Í þetta lét svo mamma súkkulaði (suðu), gráfíkur sem voru lostæti, og fallegan brjóstsykur.
Jólatré sem ég man fyrst eftir var heimasmíðað og stóð á gólfi og var sett lyng á það og á armana voru sett kerti og svo auðvitað körfurnar og hjörtun. Það var ógleymanleg stund er rennihurðin var opnuð og tréð blasti við, en það varð nú að bíða þar til öllum verkum var lokið.
Það tók langan tíma eins og börnum finnst alltaf, því vandað var til alls. Kindur, kýr og hestar fengu það besta úr hlöðunni og sópa þurfti þar betur en venjulega.
Svo þurftu allir að þvo sér hátt og lágt sem var mikið mál þar sem margir voru í heimili. Vatn var í húsinu en ekki klóset. Vatn var hitað í stórum þvottapotti og vatnið sett í vaskaföt og bala. Auðvitað hjálpaði blessuð mamma okkur yngri börnunum og færði okkur í ný ullarnærföt, nýja sokka og stundum nýjan kjól. Að minnsta kosti fengu allir nýja flík því enginn mátti í þann leiða jólakött fara.
Ekki voru neinar frystigeymslur en ég man eftir því að alltaf var ljúffeng kálfasteik og brúnaðar kartöflur því hagað var svo til að hafa snemmbæra kú og þess nutum við í hátíða matinn. Nú, eftir þessu bragðgóða kjöti fengum við ætíð ólýsanlega góða sætsúpu. Þegar allir höfðu matast og umstangi í eldhúsi lokið var stóra stundin upp runnin og dýrðin blasti við okkur. Mamma og pabbi tóku í hendur okkar og við gengum í kring um jólatréð í litlu stofunni og sungum ,,Heims um ból? og ég held flest alla jólasálmana og maður fann það svo vel að ,, hvert fátækt hreysi höll nú er því Guð er sjálfur gestur hér".
Allir fengu jólapakka, það var t.d. bók, spil, kerti, svunta eða vasaklútur, allt var yndislegt. Mamma vildi ekki leyfa spil á aðfangadagskvöld, það var of heilagt. En allir nutu þess að líta í bók eða horfa á ljósin skæru. Ekki voru veisluhöldin búin því alltaf var súkkulaði og rjómaterta seint um kvöldið helga. Og það að sofna út frá jólaljósi og innri frið var unaðslegt. Mamma var ótrúlega góð við okkur, á jóladagsmorgun færði hún okkur á bakka, súkkulaði og kökur. Raunar var það ekki nýtt, því hún hafði það fyrir sið að færa yngri börnunum á hverjum vetrarmorgni hressingu, sem við kölluðum svo. Hefur hún eflaust gert það vegna kulda þegar ekki var búið að kveikja upp í ofninum sem hitaði upp efri hæðina
Ég vildi óska þess að börnin í dag finndu þá jólagleði og innri frið sem ég naut á bernskujólum mínum. Ég vil enda þessar minningar með ljóði eftir Kristjönu Emilíu Guðmundsdóttur:
Hver dagur þér færi
gleði og gæfu
geislandi morgunsól
Hver dagur þér færi
farsæld og frið
fegurstu kvöldsól.
Guð gefi okkur öllum gleðileg jól.
Uppskriftin sem Vigdís sendi er:
Stökkar rúsínukökur, góðar og fljótgerðar.
250 gr hveiti
200 gr smjör
150 gr sykur
ein eggjarauða
½ tesk. natron
einn bolli saxaðar rúsínur
(eða góðar kúrenur).
Þetta er hnoðað, skipt og búnar til lengjur eins stórar og maður vill hafa kökurnar.
Látið kólna í ísskáp, skornar í sneiðar og bakaðar við 180-200°c.
Skrifa athugasemd