Nú höldum við heilög jól. Hátíðin er gengin í garð með öllu tilheyrandi.  Hátíðin sem gengur út á það að fagna fæðingu frelsarans, gleðjast, eiga yndislegar stundir með okkar nánustu, fara í jólaboð til þess að hlæja með fólkinu okkar, borða góðan mat og svo mætti lengi telja.

Það var spenna og órói sem færðist yfir ungdóminn í sveitinni þegar jólin nálguðust. Spennan stafaði af tilhlökkun um skemmtilega daga, en óróinn stafaði af því hversu tíminn var lengi að líða.

Hjá okkur kom jólasveinninn aðeins einu sinni í desember, þann sjötta, með gjafir eða, ef börnin voru óþæg, þá hafði hann aðstoðarmann með sér sem Knecht Ruprecht hét (ísl. þrællinn Ruprecht).

Það var einnig gott að fara til ömmu og afa þegar biðin eftir jólunum var orðin mikil, þá var nú mikill spenningur í mannskapnum og lætin eftir því.

Þegar við sátum í mestu makindum að gæða okkur á íslenskum hamborgarahrygg, voru Spánverjarnir úti að skemmta sér, dansandi og syngjandi á götum úti framundir morgun, ungir sem gamlir.

Var þetta einstaklega hátíðleg stund og heilagleikinn kominn í hjartað þegar farið var heim

Ég verð ekki var við mikið jólastress hjá færeyjngum, þeir hafa einhverja ró yfir sér.

Ég varð svo fjúkandi reið yfir þessu og sagði mömmu að láta hann éta alla bitana aftur og hann ætti að tyggja þá í þetta sinn.

Ég hugsa að það sé ekki á neinn hallað þegar ég fullyrði að mamma hafi séð um jólaundirbúninginn frá A-Ö enda var alltaf allt eins og það átti að vera og aldrei klikkaði neitt, nema þegar við pabbi náðum að hafa upp á öllu konfektinu og klára það á undan áætlun í hinu árlega óopinberlega jólakapphlaupi í leynikonfektbirgðirnar hennar mömmu.

Við höfðum svo snör handtök með að setja fyllingu í hana og krydda og þegar hún var svo komin á jólaborðið, bragðaðist hún betur en allar aðrar jólagæsir.

Ég er uppalin í Grundarfirði og er elst af fimm systkinum.  Mesti spenningurinn var á Þorláksmessu. Dagurinn byrjaði með skötuveislu í hádeginu, skatan var vel kæst. 

Fannhvítur snjór liggur yfir jörðinni, himininn er heiður, kyrrð og friður fyllir loftið, en samt er óróleiki og  spenna í lítilli sál

Ég læt hugann reika aftur í tímann, svona rúmlega 50 ár. Ég á góðar minningar frá æskuárunum og jólahaldi þess tíma

Ég tel mig nú vera heilmikinn jólaundirbúningsmann, en eins og flestir Hornfirðingar orðið vita þá geri ég mitt besta til að Austur-Skaftfellingar og aðrir landsmenn byrji snemma að undirbúa þessa stóru hátíð með jólakortabröltinu í mér.

Ég ólst upp í sveit í Eyjafirði með kýr, hesta og kindur. Fór ég alltaf í fjós með mömmu og pabba að hjálpa til. Þegar ég var nógu gömul til að vera ein inni fékk ég að sleppa við kvöldmjaltirnar á aðfangadag.

Í minningunni var alltaf snjór á jólunum, mikil dýrð og gleði.

Fyrir ekki svo mörgum árum átti ég mjög erfitt með að skilja hvernig foreldrar mínir gátu borðað svona hægt og gefið sér tíma til að vaska upp eftir matinn – vitandi af öllum þessum spennandi pökkum í stofunni!

Minning mín um jól í litla húsinu okkar á Breiðabakka í Vestmannaeyjum eru böðuð í ljóma eins og ég man þau.

Desembermánuður er yndislegasti mánuður ársins því ég hef alltaf verið mikil jólastelpa í mér