Segir enga glóru í því að Skaparinn láta sig lifa svona lengi
Sólveig Pálsdóttir frá Svínafelli í Öræfum, sem náð hefur því meti að verða elst allra Íslendinga 109 ára og rúmum tveim mánuðum betur, lætur þetta met engin áhrif á sig hafa og heldur sinni einstöku rósemi. Henni finnst starfsfólk hjúkrunarheimilisins hugsa allt of vel um sig og dekra við sig og segir því það óspart. Eins segir hún að það sé engin glóra í því hjá Skaparanum að láta sig lifa svona lengi. Fyrir níu árum heimsótti fréttamaður vefsins Sólveigu á hjúkrunarheimilið þar sem hún hafði þá verið í fjögur ár og bað hana að segja sér eitthvað frá sinni löngu æfi. Það var ekkert sjálfsagðara ef einhver hefði gaman af og í tilefni af þessu aldursmeti Sólveigar birtist þetta viðtal hér til að gefa lesendum vefsins innsýn í æfi þessarar duglegu og merku konu.
Saga Sólveigar;
Ég er fædd á Keldunúpi á Síðu í Vestur Skaftafellssýslu, þaðan fluttu foreldrar mínir að Prestbakka þar sem þau bjuggu í fjögur ár en þá veiktist faðir minn úr lungnabólgu og dó. Við vorum fimm systkinin, fjórar stúlkur og einn drengur og yngsta systirin var aðeins þriggja nátta þegar pabbi dó. Eftir lát pabba varð mamma að leysa heimilið upp og koma börnunum í fóstur en hún fór í vinnumennsku til hjóna austur í Öræfum og hafði yngsta barnið hjá sér. Okkur systkinunum var öllum komið fyrir á heimilum í Öræfu nu m, að vísu var bróðir minn fyrstu tvö árin á bæ á Síðunni en kom austur þegar hjónin sem hann var hjá fluttu burt.
Mér er í fersku minni ferðin austur í Öræfi, ég var þá á áttunda ári og var send með manni úr Öræfum sem kom vestur á Síðu að sækja eldavél sem átti að koma frá Vík. Vélin hafði ekki komið svo ég var sett á hestinn sem vélin átti að fara á og var ég bundin niður á einhverja skinnpjötlu og svo var lagt af stað. Um kvöldið komum við að Núpstað og gistum þar og morguninn eftir fylgdi Hannes bóndi okkur yfir Núpsvötnin. Þegar við komum spölkorn út á sandinn fór karlinn af baki og rak báða hestana, sinn hest og þann sem ég var bundinn á , á undan sér og rétt náði þeim áður en þeir færu út í Gígjukvísl. Veður var gott og gekk ferðin yfir Skeiðarársand og vötnin vel. Þegar við komum að Svínafelli fór karlinn heim að einum bænum en skildi hestana og mig sitjandi á hestinum utan við túngarðinn og ég man hvað mér fannst biðin löng þar til karl kom aftur og hélt áfram. Sama sagan endurtók sig þegar komið var að Sandfelli. Um miðnætti komum við að Hofi þar sem mér hafði verið komið fyrir hjá gömlum manni sem þar bjó með tveim börnum sínum. Ég var heppin með heimili, þetta var gott fólk sem ég var hjá og mér leið reglulega vel þarna. Ég man ekki eftir fátækt á þessu heimili og alltaf var til nægur matur og þarna átti ég heima þar til ég var 18 eða 19 ára. Móðir mín átti heima á næsta bæ og gat fylgst með uppeldi mínu og séð um fatnað minn þar til ég gat það sjálf og þegar ég fór að búa flutti hún til mín og var hjá mér það sem eftir var ævinnar. Á þessum árum voru mörg börn á þeim sjö bæjum sem tilheyrðu Hofi og nutum við góðrar skólagöngu. Á Hofi bjó maður sem hlotið hafði einhverja kennaramenntun og sá hann um fræðslu okkar og fórst það vel. Kennarinn okkar fylgdist með leikjum okkar barnanna og tók þátt í þeim, þetta var i ndælis maður. Ekki fór ég mikið á þessum árum, þó var ég tvo vetur vinnukona á heimili í Vík í Mýrdal og þar lærði ég dálítið í útsaum og matreiðslu sem kom mér að góðum notum í mínum búskap. Ég giftist Gunnari Jónssyni í Svínafelli og fyrstu árin bjuggum við á Breiðutorfu sem var einn Svínafellsbæja. Framan af vorum við fremur fátæk, jörðin og búið lítið en þegar við fluttum í Vesturbæ fór allt að ganga miklu betur. Seinna byggðum við Víðihlíð sem er austasti bærinn í Svínafelli. Við eignuðumst sjö börn og í dag á ég 16 barnabörn, 24 langömmubörn og langalangaömmubarn er á leiðinni ( Þetta var árið 1997). Eldri strákurinn minn, sem nú er 73 ára , tók við búinu í Víðihlíð en nú er hann hættur búskap og fluttur í íbúð hér rétt hjá. Hin börnin mín búa í Reykjavík. Ég missti manninn minn fyrir 29 árum og eftir það bjó ég hjá syni mínum í Víðihlíð þar til ég flutti hingað á hjúkrunarheimilið Skjólgarð fyrir fjórum árum.
Þegar þetta viðtal var tekið hafði Sólveig verið í hjólastól síðustu tvö árin þar sem hnén voru illa farin og ekki hægt að laga þau einnig hafði hún lærbrotnað en hún var ekkert að láta það á sig fá . Ég þarf ekki að kvarta, segir hún, heilsan er góð og ég þarf ekki að nota gleraugu nema við lestur síðan gert var við augun í mér, það er helst að heyrnin sé farin að gefa sig. Ég er afskaplega sátt við lífið, fékk góðan mann og yndisleg börn og barnabörn og ég gat heimsótt Öræfasveitina mína og haldið upp á hundraðára afmælið mitt þar ásamt allri minni stóru fjölskyldu.
Þegar þessu viðtali við Sólveigu lauk var hún fljót að taka upp prjónana sína og sagði brosandi að þumlarnir hefðu verið komnir á vettlingana sem hún byrjaði á um morguninn ef ekki hefði verið tafið fyrir sér. Ekki er langt síðan Sólveig hætti að prjóna og segir Guðlaugur sonur hennar að hún vilji helst hafa þá við höndina svo sem verið hefur á langri ævi þegar hvert tækifæri var notað til að prjóna á stórfjölskylduna og ófá eru þau vettlinga og sokkapörin sem Sólveig hefur gefið þeim sem til hennar hafa komið.
Skrifa athugasemd