Tekinn tali
Ég gleymdi að segja þér eitt í viðbót
Miralem Haseta eða Mica eins og við köllum hann daglega hefur búið á Hornafirði ásamt konu sinni, Milina Haseta og börnunum Alen og Maríu Selmu í rúm fjögur ár. Mica sagði að þau væru mjög ánægð hérna, búin að kaupa okkur hús og koma okkur vel fyrir. Upphaflega kom ég til landsins 4. apríl árið 1992 sem knattspyrnumaður og var fyrst á Hofsós í tvö ár. Þaðan lá leiðin til Siglufjarðar ennþá sem knattspyrnumaður og bjuggum við þar í 6 ár. Okkur líkaði vel á báðum þessum stöðum en veturnir voru ansi erfiðir og var það aðalástæðan fyrir því að við fluttum frá Siglufirði.
Á þeim tíma var Caki að taka við þjálfun mfl. Sindra og vildi fá mig til að spila með liðinu. Mér leyst vel á þetta enda um snjólétt svæði að ræða og mun léttari vetur en fyrir norðan. Þannig að við slógum til , en í það skiptið flutti ég sem knattspyrnumaður og smiður. Ég hætti að spila með Sindra árið 2002, en ég hef verið að þjálfa yngriflokka hjá félaginu síðan ég kom hingað og hef hugsað mér að halda því áfram enda skemmtilegt og gefandi starf.
Líf mitt snýst og hefur alltaf snúist um fótbolta og auðvitað fylgist maður af miklum áhuga með enska boltanum, eins hef ég mjög gaman af þjálfun yngri flokka og svo starfa ég í Kiwanisklúbbnum Ós.
Ég kom fyrst til Íslands fyrir milligöngu umboðsmanns hér á landi, en hann er Júgóslavi. Tilboðið var freistandi, ég átti að spila með liði sem var í borg þar sem bjuggu 50.000 manns og aðeins voru 80 km. til Reykjavíkur. Ég tók tilboðinu enda virtist um spennandi tilboð að ræða og stutt var fyrir mig að heimsækja landa mína sem bjuggu í Reykjavík. En hvað gerðist! Þegar ég kom til Keflavíkur tók umboðsmaðurinn á móti mér og ég sá strax að eitthvað var að. Hann var ekki brosandi og talaði lítið en bauð mig samt velkomin til landsins. Leiðin lá til Reykjavíkur þar sem við fórum á Hard Rock og fengum okkur að borða og þá loksins byrjaði hann að tala. Hann sagði að smá vandamál væri í gangi þú ferð ekki til borgarinnar sem um var rætt heldur í þorp norður í landi þar sem búa 250 manns og er 460 km. frá Reykjavík. Ég varð svo reiður að ég ætlaði að taka fyrstu vél heim aftur en þessir umboðsmenn eru seigir að tala fólk til og lofa ýmsu þannig að ég samþykkti að lokum að fara á Hofsós. Við sátum svo og spjölluðum þarna í nokkra klukkutíma meðan við biðum eftir stjórnarmönnum frá Neista á Hofsósi sem ætluðu að sækja mig. Allt í einu sagði umboðsmaðurinn” Ég gleymdi að segja þér eitt í viðbót, þú ert ekki bara leikmaður þú átt að þjálfa liðið líka”. Ég vissi ekkert hvað ég átti að gera ég talaði mjög litla ensku, kunni bara yes og no. Ég sagði við hann hringdu á Keflavíkurflugvöll og athugaðu hvenær fyrsta vélin fer heim, þarna var ég orðinn virkilega svekktur á þessu öllu saman. Í því mættu stjórnarmennirnir frá Neista og fóru að spjalla við umboðsmanninn, auðvitað skildi ég ekki orð. Ég gekk frá borðinu meðan þeir voru að spjalla og var að velta fyrir mér hvað væri best að gera. Búin að fljúga langa leið og þurfti oft að skipta um vélar á leiðinni, stóð síðan uppi með það að allt sem mér hafði verið sagt var lygi. Ég ákvað samt að taka þessu tilboði og sjá til hvernig gengi. Daginn eftir fórum við til Hofsós. Þrem dögum eftir að ég kom til Hofsós þá byrjaði stríðið í mínu heimalandi og þar voru konan mín og sonur. Þetta var erfiður tími og ég þakka strákunum í Neista fyrir hvernig þeir hjálpuðu mér að komast í gegnum þetta tímabil og hvernig þeir aðstoðuðu mig við að koma þeim hingað til lands. Ég var í tvö ár á Hofsósi og náði góðum árangri með liðið og á góðar minningar þaðan.
Við þökkum Mica spjallið.
