Björgunarfélag : Fréttir
Að bjarga allri áhöfninni 14 manns í land var ólýsanleg
.Útkall var þegar sent og eftir skamman tíma voru björgunarsveitarmenn mættir í hús sveitarinnar, fluglínutækjum komið út í björgunarsveitarbílinn og þegar haldið af stað út að Stokksnesi. Svo vont var veðrið á leiðinni að bílar rásuðu til á auðum veginum.
Þegar komið var út undir radarstöðina á Stokksnesi sást hvar Sæbjörgin veltist í briminu út af miðri Hornsvíkinni og hafði hún þá borist austar miðað við þá staðsetningu sem fyrst var gefin upp. Ekið var austur sandinn þar til komið var á móts við skipið og farið að taka mið af reki skipsins en menn voru mjög hræddir um að það ræki upp í Hafnartangann en sjó braut yfir hann þegar verst lét.
Það var mikill léttir þegar ljóst þótti að skipið slyppi við tangann og bærist inn í víkina þar sem björgunarsveitin var. Meðan fylgst var með skipinu þar sem það dró festar var beðið um viðbótar ljós frá Varnarliðinu og kom síðar hópur manna með ljósin og veittu björgunarsveitinni aðstoð sína.
Þegar hér var komið var óskað eftir þriggja drifa vörubíl á staðinn einnig var beðið um rútu og lækni á staðinn, hjúkrunargögn og ýmsan þann búnað sem að gagni mætti koma .
Stöðugt talstöðvarsamband var milli björgunarmanna og Ögmundar skipstjóra á Sæbjörgu sem gaf þeim lýsingu á ástandinu um borð, sagði hann taug úr Erlingi hafa slitnað og áhöfn hans hefði ekki getað komið við frekari aðstoð þar sem bæði skipin lágu undir áföllum.
Skipstjóri sagðist þá hafa látið ankeri falla ásamt öllum snurpuvírum en þrátt fyrir það ræki skipið stöðugt nær landi.
Þegar Sæbjörgin var um 300-400 metra frá landi virtust ankerin ná festu og eftir það sneri skipið upp í veðrið.Til umræðu kom að skera ankerisfestar lausar til að skipið ræki ofar í fjöruna en til þess kom ekki vegna þeirrar áhættu sem því fylgdi að fara fram á skipið.
Um kl. 06.42 fór Sæbjörg að banka í botninn (tók niðri) og um kl. 08.00 strandaði hún alveg á klettarana um 130 m. frá landi. Fóru ljósin þá fljótlega af skipinu. Skutu þá skipverjar þrem línum í land og tókst að vaða út í brimið eftir einni þeirra.
Þar sem nokkur aðdragandi var að strandinu gafst björgunarmönnum og skipstjóra tími til að fara yfir ýmis atriði varðandi björgunina. Skyttur björgunarsveitarinnar voru tilbúnar að skjóta línu úr landi hefðu línur frá Sæbjörgu ekki náðst. Tókst fljótt að koma tildráttartaug og líflínu um borð og ganga frá festum, var líflínan í gegnum lás á kranabíl sem ekið var niður í flæðarmálið og var hægt að hífa línuna í um 7 m. hæð. Reyndist kraninn hið mesta þarfaþing þegar farið var að draga áhöfnina í land, því Sæbjörg valt mjög mikið í briminu og var líflínunni lyft eða slakað eftir því hvernig skipið hreyfðist.
Fyrsti skipbrotsmaðurinn kom í land kl.08.48 en eftir því sem mönnum fækkaði um borð varð erfiðara að komast í stólinn þar sem líflínan hafði verið fest nokkuð hátt til þess að menn færu síður í sjóinn. Skipstjórinn sem fór síðastur frá borði kom á land heill á húfi kl. 09.35. hafði þá tekið 47 mínútur að ná 14 manna áhöfn skipsins í land og tókst allt giftusamlega. Gerð hafði verið áætlun þegar skipstjóri yrði einn eftir um að hann skyldi vera við talstöðina og láta vita þegar stóllinn væri á réttum stað og þá yrði slakað á líflínunni svo hann kæmist í stólinn og gæfi þá ljósmerki þegar hann væri tilbúinn. Svarta myrkur var og ekki sást hvað fram fór um borð en svo kom ljósmerki og Ögmundur skipstjóri var dreginn í land. Miklu máli skipti fyrir alla hversu skipstjórinn var yfirvegaður í öllum sínum aðgerðum um borð og tók á öllu með festu og bjartsýni.
Það óhapp vildi til að annar maður frá borði festi fót í rekkverki skipsins um leið og hann var dreginn af stað og var óttast að hann hefði fótbrotnað. Fékk maðurinn aðhlynningu hjá lækni er í land kom en síðar kom í ljós að hann var óbrotinn en hafði tognað og marist.
Farið var með áhöfn Sæbjargar í hús björgunarsveitarinnar á Höfn þar sem menn fengu smá hressingu og síðan haldið í verslun þar sem áhöfnin fékk fatnað á sig og síðan var haldið á Hótel Höfn og dvalið þar uns flogið var til Reykjavíkur. Fullyrða má að öll björgunaraðgerðin tókst með ágæfum og eftir að gengið hafði verið frá tækjum og búnaði fóru menn heim þreyttir og ánægðir með vel unnið verk.
Ekki reyndist unnt að bjarga Sæbjörgu og rak skipið upp í sandinn þar sem það brotnaði og eru fá ár síðan það sem eftir var af skipinu var fjarlægt úr fjörunni. Björgunarfélagið fékk að nýta sér það sem verðmætt var úr skipinu og lögðu margir björgunarsveitarmenn nótt við dag við björgunarstörfin yfir jól og nýár. Sagan segir að einmanalegt hafi verið í hjónarúminu hjá margri eiginkonu björgunarsveitarmanna yfir hátíðarnar og þeir lítt borubrattir þá sjaldan þeir komu á þann vettvang.
